มีคำถามอยู่คำถามหนึ่ง ที่มักจะผุดขึ้นมาในสมองและตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดในใจเสมอ  คำถามนั้นคือ ความรักของพ่อเป็นยังไง ความสงสัยนี้ไม่เคยได้รับความเข้าใจที่ถูกต้องเลย แม้ตอนนี้ก็ยังไม่มั่นใจว่าเข้าใจหรือยัง บางครั้งฉันพยายามนึก คิด และจินตนาการด้วยตนเองว่า  ความรักของพ่ออาจเป็นแบบนี้ หรือต้องเป็นแบบนั้นเหมือนในหนังในละคร  จนบางครั้งช่างเจ็บใจเหลือเกินที่ไม่สามารถรู้และเข้าใจได้ว่า แท้ที่จริงแล้วมันเป็นยังไงและที่สำคัญคือ  อยากรู้ว่าพ่อรู้สึกกับเรายังไง

หลายครั้งที่เห็นภาพพ่อแม่ลูกเดินหรืออยู่ด้วยกัน  มันมีความรู้สึกว่าภาพนี้มันช่างใจร้ายกับฉันเหลือเกิน  เหมือนมีมีดคมๆมากรีดหัวใจอย่างไม่ปราณี ฉันคิดอะไรไม่ออกนอกจากจะคิดแต่ว่า…เรามีพ่อหรือเปล่านะ  ความจริงฉันก็รู้ว่าฉันมีพ่อบังเกิดเกล้า แต่ในความหมายที่ฉันสงสัยนั้นคือ …เรียกว่าพ่อได้รึเปล่า…  เวลาใครถามหรือสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวก็มักจะถูกถามว่า…หนูมีพ่อมั้ย …คือ………คำถามนี้เป็นคำถามที่กวนใจและอึดอัดใจที่จะตอบมากๆ

ตอนนั้น  ฉันไม่เข้าใจว่า  ็“พ่อ”  ต้องเป็นยังไง แล้วอย่างพ่อฉันเรียกว่าพ่อได้รึเปล่า  ด้วยความที่ไม่มั่นใจในคำตอบ  ฉันจึงมักจะตอบว่า เอ่อ….เอ่อ….หนูไม่มีพ่อค่ะ  จริงๆฉันก็อยากตอบว่ามีพ่อ แต่ฉันพูดไม่ออกว่าฉันมีพ่อ  บางทีฉันก็ตอบว่า …คือ….หนูไม่ได้อยู่กับพ่อค่ะ และไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับพ่อเลยค่ะ  เวลาใครคุยกับฉันและพูดถึงพ่อฉัน   ฉันมักจะบอกว่าไม่ใช่พ่อฉัน เพราะฉันไม่เคยยอมรับว่าเขาเป็นพ่อ  และฉันก็ไม่ได้เรียกเขาว่าพ่อต่อหน้าคนอื่นๆ 

แต่ฉันจะเรียกชื่อเขาแทน  ตอนนั้น…ถ้าเป็นไปได้…ฉันขอเลือกที่จะไม่มีพ่อจริงๆเหมือนเด็กคนอื่นๆอีกหลายคน  มากว่าที่จะมีพ่อแต่เหมือนไม่มีพ่อ ฉันมักจะพูดว่า…ไม่มีพ่อดูแลเพราะเสียแล้ว ก็ยังน่าฟังน่ายอมรับได้ดีกว่าที่มีพ่อแต่เหมือนไม่มีพ่อ  เพราะมันไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอ้างให้ฟังดูดีได้เลย สงสัยใช่มั้ยค่ะ ว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมรับเขา  เพราะอะไร อย่างไร ทำไมฉันถึงคิดบ้าๆแบบนี้ได้ 

ฉันไม่ค่อยมีความทรงจำที่ดีๆกับพ่อสักเท่าไหร่  ก็เข้าใจว่าในสังคมและวัฒนาธรรมของอาข่านั้นมีช่องว่างระหว่างพ่อแม่ลูกมากและสงวนท่าทีในการแสดงออกถึงความรักความห่วงใยมาก  ซึ่งเป็นอะไรที่ยากมากที่จะเห็นสักครอบครัวที่มีความสนิทสนมใกล้ชิดกันและแสดงท่าทีกันอย่างเปิดเผย  ครอบครัวฉันก็เหมือนๆกับครอบครัวอื่นๆ  แต่ต่างกันตรงที่แต่ละครอบครัวก็มีความเป็นไปที่ต่างกันไป

สมัยที่ยังเด็ก ฉันไม่ค่อยมั่นใจเลยว่า ครอบครัวฉันเคยอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาและเคยรับประทานอาหารร่วมกันรึเปล่า  เพราะฉันจำไม่ได้ว่าเคยมีเลยหรือฉันเองที่จำไม่ได้รึเปล่าก็ไม่รู้นะ  ฉันไม่เคยรู้เลยว่าพ่อกับแม่หย่ากันเมื่อไหร่ รู้เพียงว่าพ่อทิ้งเราไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก 

ฉันไม่เคยจำได้แม้สักช่วงว่าพ่ออยู่บ้านและเข้าใจว่าไม่เคยนอนกับพ่อ คือไม่เคยเห็นพ่อนอนอยู่ในบ้านอ่ะ(นอกจากตอนเด็กเล็ก ที่แม่บอกว่าฉันติดพ่อ จะนอนกับพ่อตลอด )  แม่บอกว่า  พ่อค้าขายต่างหมู่บ้านนานๆทีถึงจะกลับมา  ในชีวิตประจำวันช่วงวัยเด็กของฉันไม่ค่อยมีภาพของพ่อมาเกี่ยวข้องสัมพันธ์ด้วยนัก  และเท่าที่มีอยู่น้อยนิดก็เป็นภาพที่ไม่ค่อยจะน่ายินดีด้วยเลย……..

5 Opinions To “ครั้งหนึ่ง……อยากถามพ่อ”