ช่วงนี้ก็อยู่ว่างๆ เลยลองเข้าไปดูบล๊อคของน้องๆ หนุ่มๆ สาวๆอ่าข่าที่เว็บ www.khonakha.com แทบไม่น่าเชื่อเลยว่า เดี่ยวนี้วัยรุ่นอ่าข่าหน้าตาดูดีมากๆ ต้องดูแล้วดูอีกหรือไม่ก็ต้องไปอ่านประวัติว่าเป็นใครมาก จากไหน…หน้าตาไปละม้ายคล้ายคลึงกับหนุ่มสาว ญี่ปุ่น เกาหลี หรือไม่ก็เหมือนวัยรุ่นหนุ่มสาวไทยๆ (พูดเหมือนตัวเองแก่แล้วยังงัยอย่างั้น) แบบแยกแยะไม่ค่อยออกเลย

คิดอยู่ว่าถ้ามีประกวดหนุ่มหล่อสาวงามอ่าข่าก็คงน่าจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว ไม่รู้ว่ามีหรือยัง…ก็ดีใจที่ได้เห็นความเปลี่ยนแปลง แต่อีกใจหนึ่งก็อดห่วงไม่ได้เลย คือว่ากลัวน้องๆจะลืมความเป็นตัวตนอ่าข่าของเราไป เชื่อไหมว่าตอนนี้ถ้าเราลองมาจับกลุ่มคุยกันเป็นภาษาอ่าข่ารับรองว่าประมาณ 50 เปอร์เซ็น อาจจะพูดอ่าข่าไม่ค่อยคล่องแล้ว หรือไม่ก็พูดอ่าข่าปนไทยคำ ฝรั่งคำ…

ใครจะแป็นอะไรแบบไหน เราคงไม่มีสิทธิ์ว่า แต่เราผู้เป็นเจ้าตัวต้องรู้และเข้าใจในสิ่งที่ดีและไม่ดีด้วย ไม่ใช่สักแต่ว่าเห็นเขาดีเลยอยากได้อยากเป็นอย่างเขา ถ้าเป็นเช่นนั้นเราก็เหมือนคางคกที่จะเล่าต่อไปนี้…..

ความคิดของคางคก…..

กาลครั้งหนึ่ง (ยังไม่นานเลยจำได้)…มีคางคกอยู่ตัวหนึ่งอาศัยอยู่ใต้ถุนกุฏิพระ เห็นพระทุกวันๆ ก็คิดว่า การเป็นพระนี้ช่างสบายดีจัง เพราะไม่เห็นพระท่านทำอะไร เลยคิดอยากเป็นพระกับเขาบ้าง จนสายๆวันหนึ่ง มันเห็นพระเอาอาหารที่เหลือจากฉันมาให้เด็กวัด ก็ยังคิดอีกว่า เอ้….เป็นพระก็ยังไม่ดีๆ เพราะพระยังต้องตื่นเช้าเพื่อทำวัตรสวดมนต์ แล้วยังต้องนั่งสมาธิต่อ จากนั้งต้องออกไปบิณฑบาตแต่เช้า กลับมาฉันเสร็จต้องทำความสะอาดศาลาหอฉัน

พอเวลาบ่าย 3-4 โมงเย็นพระยังต้องออกมากวาดลานวัดและอื่นๆ จากนั้นเวลาพรบค่ำต้องทำวัตรสวดมนต์เย็น นั่งสมาธิอีก และยังมีข้อวัตรต่างๆอีกมากมายที่พระต้องศึกษา…ไม่เอาๆ เป็นเด็กวัดน่าจะดี สบายที่สุด…แต่ก็อีกละ เด็กวัดยังต้องรับใช้พระ ทำโน้นทำนี้ประจำ และยังเอาอาหารที่เหลือมาให้หมากินอีก…ถ้าเป็นไปได้ เป็นหมาจะเข้าท่าดี เพราะมันไม่เห็นทำอะไรเลย วันๆนอนเป็นหมาขี้เกียจอยู่

แต่…เอ้…คิดไปคิดมา มันก็ยังเห่าคนแปลกหน้า และไล่กัดคนไม่ดีอีก มันก็มีหน้าที่ของมันนี่หน่า แถมได้กินแต่ข้าวบูดๆของเด็กวัดอีก…จะว่าไปเป็นหมาดีไม่ดี เป็นตัวเราที่เป็นคางคกนี้แหละดี…เพราะตั้งแต่เช้ามานี้ เราไม่ได้ขยับไปไหนเลย นอนคิดอย่างสบายอารมณ์ และยังได้กินแมล็งวันที่มาตอมข้าวบูดๆนี้จนอิ่มทุกวันด้วย…เป็นอันว่าฉัน เป็นคางคกแบบเดิมนี้ดีที่สุด……..จบเฮ…….

แล้ว คุณละ เคยคิดอยากเป็นโน่นเป็นนี่กับเขาบ้างไหม๊?…เคยภูมิใจในสิ่งที่ตนเป็นบ้าง หรือเปล่า?

การที่เราอยากเป็นอะไรอ่ะไม่แปลก แต่อย่าลืมในความเป็นตัวของตนเอง อย่าละทิ้งในสิ่งที่ตนเป็น…อาชีพการงาน คืองานที่เราต้องทำมาหากิน เช่น เป็นดารา นักร้อง ทนายความ ตำรวจ พยาบาล ฯลฯ ที่เราชอบ แต่นั่นไม่ใช่ตัวเรา สิ่งที่เป็นตัวเราคือภูมิกำเนิดความเป็นเผ่าพันธุ์

แล้วคุณละ เคยภูมิใจในความเป็นอ่าข่าของตนเองบ้างไหม๊? อยากเป็นอย่างอื่นที่ชอบ จนลืมและละทิ้งความเป็นอ่าข่าหรือเปล่า? หรือเรายังเหมือนคางคกที่คิดแต่อยากจะเป็นอย่างเขา จนลืมสิ่งดีๆบางอย่างของตนเองไปใช่หรือไม่?………..ลองถามใจตนเองดูสิ

7 Opinions To “ฉันและเธอภูมิใจที่เกิดมาเป็นอาข่า”