พอคลอดแล้วก็อยู่ที่บ้านใหญ่อีกประมาณหนึ่งปี แล้วสามีก็ขออนุญาตคุณพ่อของเขาย้ายออก โดยบอกว่าสงสารฉันแล้วคุณพ่อก็เลยแบ่งที่ดินทำกินใก้ลหมู่บ้านให้ครอบครัวของเรา

ประมาณ 10 ไร่ เป็นมรดก เราก็ย้ายออกไปอยู่เป็นครอบครัวเล็กๆ ช่วงแรกมีความสุขมากนะ เพราะสามีดูแลลูกกับฉันดีมาก จนฉันเกือบลืมไปเลยว่าเขาเคยทำไม่ดี คิดไม่ดีกับฉันและลูกมาก่อน อีกอย่างฉันมีคนรักอยู่ที่ประเทศพม่าอยู่แล้ว

เมื่อเวลาผ่านไปสามีของฉันไปทำงานนอกบ้าน และปล่อยให้ฉันกับลูกสาวอยู่บ้านกันตามลำพัง เขาไม่ค่อยกลับมาที่บ้านหายไปเป็นเดือนๆ บ้างก็กลับมาปีล่ะ สองครั้ง เวลากลับมาก็

พาผู้หญิงกลับมาด้วย พอฉันแสดงความไม่พอใจก็ทำร้ายร่างกายฉัน เราทะเลาะกันเกือบทุกครั้งที่เขากลับมาที่บ้าน ฉันอยู่เหมือนคนบ้า โง่ ซื่อบื่อที่สุด รู้สึกเจ็บมากๆ แต่ก็ต้องทนเพราะฉันรักลูกมาก

และเขาเป็นคนที่รักลูกมากเหมือนกัน ส่งเงินมาให้ลูกกับฉันตลอดไม่เคยขาด และส่งเด็กรับใช้มาให้ช่วยทำงานบ้านด้วย สมัยนั้นต้องไปตักน้ำไกลมาก แต่ฉันก็ไม่ค่อยได้ทำ เพราะมีเด็กรับใช้ช่วยทำ

ลูกสาวของฉันก็โตมาแบบสบายคุณหนู ถูกเอาใจ ตอนนั้นมีลูกคนเดียวเลยให้ทุกอย่างและไม่เคยให้ทำอะไรเลยรักมาก ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมก็ว่าได้นะ และบรรดาญาติๆ ของสามี

ก็รักลูกสาวของฉันมาก เสื้อผ้า รองเท้า ไม่อะไรก็ตามไม่ต้องพูดถึงไม่เคยขาดเลย เราใช้ชีวิตอยู่กันสองแม่ลูกตลอด เขาไม่เคยอยู่

แต่ถึงตอนนั้นฉันยังไม่รู้ว่าเขาทำงานอะไร จนมากระทั้งคืนหนึ่ง เขากลับมาที่บ้านบ้านตอนนั้นจำได้ว่ามันดึกมากแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนคนมาเรียกอยู่หน้าประตู  สักพัก เด็กรับใช้ก็มาเรียกฉัน

บอกว่าสามีฉันได้รับบาดเจ็บกลับมา ตอนนี้อยู่หน้าเตาไฟชั้นล่าง ณ ตอนนั้นฉันบอกได้เลยว่าตกใจมาก รีบลงไปดูเขาทันที พอลงไปถึง ก็เห็นที่แขนของเขาเป็นแผลที่เกิดจากการถูกแทง และเลือดก็ไหลเยอะมาก

 ฉันเกือบจะเป็นลม และฉันก็บอกให้เด็กรับใช้ทำแผลให้เขาเพราะฉันเป็นคนที่เห็นเลือดเยอะๆ ไม่ได้และหลังจากนั้นฉันก็ถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น เล่าให้ฉันฟังได้มั้ย และในที่สุดเขาก็เล่าให้ฉันฟัง (คุณป้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง…แล้วก็พูดว่า…..)

 ฉันรู้สึกสงสารเขามาก เขาบอกว่าเขาทำงานกับตำรวจคือทำงานราชการลับ และครั้งนี้เขาทำงานพลาด คือกำลังจะไปจับกุมคนร้ายแต่คนร้ายรู้ทันก่อนจึงเกิดการต่อสู้กัน เขาเลยถูกแทงที่แขน (เจอกันในตอนที่ 4 )

3 Opinions To “ชีวิตที่ไม่สมหวัง ตอน 3”