อะไรฉันนะ พ่อของแกก็ตะโกนบอกให้แกหนีไปไม่อย่างนั้นเขาจะฆ่าทิ้ง ฉันก็บอกให้ลูกฉันว่าหนีไป แต่แกไม่หนี แถบยังพูดอีกว่าจะฆ่าก็ฆ่าเลยพร้อมแล้ว ทุกอย่างจะได้จบๆไปซะที

แต่พ่อของเธอก็ไม่ฆ่า แต่ผลักลูกสาวไปติดผนังเลยชนิดที่ลูกสาวขยับตัวไม่ได้เลย แล้วฉันก็วิ่งออกไปข้างนอก ขอร้องให้คนช่วย แต่เชื่อไหมค่ะว่า ไม่มีใครเข้ามาช่วยเราเลย

เพราะมันเป็นเรื่องครอบครัว ไม่มีใครอยากยุ่ง แล้วสามีก็วิ่งตามออกมา จะมาตีฉันในระหว่างที่ฉันโดนซ้อมอยู่นั้นลูกสาวก็วิ่งออกมาแล้วตะโกนดังมากว่าหยุดได้แล้ว  แต่สามีของฉันก็ไม่ฟังเสียงอะไรทั้งนั้น

แล้วลูกสาวก็กระโดดทีบพ่อของแกเองประมาณสองครั้ง แต่พ่อของแกเป็นคนตัวใหญ่เขาไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ก็ทำให้เขาเลิกซ้อมฉันแล้วหันไปหาลูก แล้วพูดว่า “ไอ้ลูกบ้า มาถีบพ่อตัวเองได้ไง” แค่นั้นแหละค่ะ ก็เดินไปคว้าไม้ดิบๆ ที่ไหนมาก็ไม่รู้ แล้วจับแขนลูกสาวไว้แล้วตีลูก ชนิดที่แบบว่าไม้หักเป็นท่อนๆ สามท่อนเลย แล้วเลือดก็ไหลตามตัวของลูก

แล้วท้ายสุดก็ไปเอาตอไม้มาเพื่อที่จะฆ่าลูกให้ตายไปเลย ในระหว่างนั้นฉันบอกให้ลูกวิ่งหนี ตอนแรกแกไม่ไปแต่ก็มีคุณป้าคนหนึ่งดึงตัวเธอไป พอพ่อของแกเอาตอไปมาถึงลูกสาวก็ไม่อยู่แล้วก็เลยเอาตอไม้นั้นมาทุบฉันแทน จากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย มีคนเล่ากันว่าฉันก็ดิ้นเหมือนสัตว์ตัวหนึ่งที่กำลังใกล้ตาย

แล้วก็สลบไปแล้วในคืนวันนั้น หลังจากที่ฉันฟื้นขึ้นมา ก็ทำอะไรไม่ได้ขยับตัวก็ไม่ได้ ตอนนั้นสามีของฉันไม่อยู่ ลูกสาวของฉันก็มาหาฉันแล้วบอกว่า “ม่าค่ะ หนูไม่อยากอยู่ที่หมู่บ้านนี้แล้ว

หนูจะไปจากที่นี่” แล้วลูกสาวฉันเด็กขนาดนั้นแกจะไปที่ไหนได้ล่ะค่ะ แล้วแกยังบอกอีกว่า อย่าบอกพ่อของแกนะ แล้วจะติดต่อกลับมาทีหลัง สักพักก็ได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน

ลูกสาวกลัวมากรีบวิ่งออกไปทางประตูหลังบ้าน เพราะจำเสียงรถพ่อของแกได้  แล้วจากนั้นฉันก็ไม่เจอลูกประมาณ 1 เดือน ฉันรอลูกติดต่อกลับมาทุกวัน รออย่างทรมารมาก เป็นห่วงมากเหมือนคนบ้าเลย

แต่ในที่ฟ้าก็ยังเมตตาอยู่บ้าน มีอยู่วันหนึ่งลูกสาวติดต่อมา แล้วถามฉันว่าพ่อแกอยู่ไหม? แกคิดถึงฉันมากอยากมาหา แต่กลัวพ่อ ฉันบอกไปว่าไม่อยู่ แล้วแกก็มาหาฉัน ลูกสาวเล่าให้ฟังว่าแกไปอยู่กับหลานชายที่เป็นลูกพี่ลูกของฉันเอง เขาเป็นคนจีนเป็นลูกคุณป้าของฉัน และขอร้องให้เขาไม่ให้บอกใคร ลูกก็ไปช่วยหลานชายดูแลเด็กเล็ก ช่วยสอนหนังสือบ้าง

เล่าให้ฟังตั้งเยอะแยะมากมาย แต่ฉันจำไม่ค่อยได้ เพราะดีใจมากที่ได้เจอลูก ช่วงระหว่างนั้นเรากำลังนั่งพูดกันอยู่ พอดีกับที่พ่อของแกกลับมาพอดี ลูกสาวไม่ทันได้หนี ก็เจอกับพ่อของแกอย่างจังๆ ฉันกังวลมาก

(เจอกันในตอนที่ 12)

2 Opinions To “ชีวิตที่ไม่สมหวัง ตอน 11”