ฉันดูชีวิตของเขาแล้วรู้สึกว่าสงสารมาก ต้องย้ายที่ำทำงานตลอดเวลา และคืนนั้นทางหัวหน้าบอกว่าให้กลับไปพักที่บ้านสักพัก ให้เรื่องที่เกิดขึ้นมันเงียบไปก่อนแล้วค่อยกลับมา เขาเลยได้กลับมาที่บ้าน

 ตอนนั้นฉันจำได้ว่าลูกสาวอายุได้ประมาณ 6 ขวบ และเราก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันพ่อแม่ลูกเป็นครั้งแรกที่นานที่สุดตั้งแต่มีลูกสาวคนแรก มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก และฉันก็เห็นลูกของเราก็มีความสุขมากเช่นเดียวกันติดพ่อมาก (ยิ้มอย่างมีความสุขที่สุด)

 แต่ในช่วงระหว่างนั้น เพื่อนๆของเขาที่เป็นตำรวจก็จะแวะเวียนมาหาตลอด และลูกของเราก็ได้เพื่อนๆเพิ่มมากขึ้น เพราะเพื่อนๆตำรวจของเขาบางคนก็พาลูกสาวของตัวเองมาด้วย

ก็ได้เป็นเพื่อนกับลูกสาวไปด้วย  แต่……ลูกสาวของเราก็ไม่รู้เรื่องอะไรอยู่ดีว่าพ่อตัวเองต้องทำงานที่เสี่ยงกับชีวิตมากแค่ไหน

 ฉันจำได้ว่า เขาเคยบอกกับฉันว่าเขารักลูกคนนี้มาก มากจนไม่มีความรักเหลือให้ลูกอีกคน แต่ในที่สุดฉันก็ตั้งท้องลูกสาวคนที่ 2

 และฉันก็ยังไม่ทันได้คลอดลูก เขาก็ต้องกลับไปทำงานอีกแล้ว พอฉันคลอดก็เลี้ยงลูกทั้ง 2 คน อยู่เพียงลำพัง ต้องทำไร่ทำสวนคนเดียว

 แต่ก็ทำได้ไม่เยอะ แต่พักหลังนี้เขาก็จะกลับมาเยี่ยมที่บ้านบ่อยขึ้น ส่วนลูกสาวคนโตก็ต้องเข้าอนุบาล ต่อมาสามีบอกกับฉันว่า เขาจะต้องไปใช้ชีวิตอยู่กับพวกที่ค้ายาเสพติด

และต้องเสพยาด้วย เพื่อที่จะให้พวกพ่อค้าเชื่อใจและยอมติดต่อซื้อขายกับเขา จนในที่สุดเขาก็ต้องกลายเป็นคนติดยาเสพติด

ฉันเคยขอร้องให้เขาเลิกทำงานนี้ แต่เขาบอกกับฉันว่า คิดอยากจะเลิกก็เลิกไม่ได้  เขาทำงานนี้มานานมากมันไม่สามารถที่จะเลิกได้แล้ว แต่มีทางหนึ่งที่จะช่วยเขาได้

คือ เขาต้องตายเท่านั้น ถ้าเขาตายไปก็ไม่ต้องทำ (น่าเศร้าจังน้อ) จากนั้นเขาก็หายไปนานมาก ไม่กลับบ้านประมาณ 1 ปี ฉันกังวลมากคิดว่าเขาตายแล้วซะอีก

 แต่ในที่สุดเขาก็กลับมาอีกครั้ง แต่กลับมาครั้งนี้เขาไม่เหมือนเดิมเลย ตัวผอม โทรมมาก กลับมาอยู่บ้านนิสัยก็เปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคน

ชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว ชอบอยู่ตรงโต๊ะทำงานแล้วก็จะเขียนอะไรไม่รู้ตลอด แต่งกลอนบ้าง แต่งเพลงร้องเองบ้าง ฉันพูดตรงๆ ว่าเขาเหมือนคนบ้าเลย (เจอกันในตอนที่5)

3 Opinions To “ชีวิตที่ไม่สมหวัง ตอน 4”