แต่ในความมืดก็ยังมีความสว่างอยู่บ้าง พอฉันวิ่งออกไปที่ถนน พอดีกับผู้ใหญ่ของหมู่บ้านขี่รถมอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดี ฉันก็เลยขอความช่วยเหลือจากเขา แล้วเหมาะกับที่เขาก็ถือปืนวิ่งตามฉันออกมา แล้วผู้ใหญ่บ้านเลยถามว่าจะทำอะไร เขาตอบว่าจะไปยิงนก แต่ผู้ใหญ่บ้านก็ไม่เชื่อเลยโทรแจ้งตำรวจ

แล้วเขาก็บอกกับผู้ใหญ่บ้านว่ามายุ่งเรื่องครอบครัวของคนอื่นระวังหัวตัวเองไว้ล่ะกัน ตำรวจแค่นั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก  ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไปตำรวจก็มาถึงพอดี แล้วถามไถ่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่พอตำรวจเห็นหน้าเขาแล้วก็คุยกันเหมือนคนสนิทกันมาก

จนมีตำรวจนายหนึ่งมาบอกผู้ใหญ่บ้านว่าแค่คำพูดของผู้ใหญ่บ้านเนี้ยทำอะไรเขาไม่ได้จริงๆ เพราะว่าเขารู้จักนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่และอีกอย่างเขาทำงานกับทางตำรวจด้วย ถ้าอยากจะเอาเขาเข้าคุกจริงๆ พยานต้องเป็นลูกของเขาเองเท่านั้นคนใจครอบครัวตำรวจถึงจะฟังและเอาผิดเขาได้ ผู้ใหญ่บ้านก็เลยเรียกลูกสาวฉันกลับมาแล้วให้ลูกสาวไปให้ปากคำที่โรงพัก

ตอนแรกลูกสาวก็ไม่อยากที่จะพูด เพราะถึงยังไงพ่อก็คือพ่อ และอีกอย่างแกรักพ่อมาก แต่เพื่อเห็นแก่หลายๆ เสียงในครอบครัวแกจำเป็นต้องทำ ช่วงระหว่างที่นั่งรอการเข้าไปให้ปากคำที่โรงพักนั้นก็มีนายตำรวจคนหนึ่ง ก็เดินเข้ามาหาพี่ชายของลูกสาว (พี่ชายลูกพี่ลูกน้องหน่ะ) แล้วมองมาที่ลูกสาวแล้วพูดว่า… เฮ้ย.!เนี้ยเหรอลูกสาวของไอ้เสื้ออ่ะ

(เป็นชื่อของสามี ที่ใช้เรียกในหมู่ตำรวจกันค่ะ) เห็นบอกว่าจะยกให้ นายใช้มั้ย? หา….อะไรเนี้ย นี่คิดที่จะยกลูกสาวให้เจ้านายงั้นเหรอ? ลูกสาวก็นั่งอยู่ที่นั้นด้วย พอได้ยินแก รีบยืนขึ้นแล้วบอกว่า อะไรนะลุง ลุงว่าพ่อจะยกหนูให้ใครนะแล้วลูกสาวก็รีบผลักประตูเข้าไปในห้องสอบสวนโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

พอเห็นหน้าพ่อตัวเองนั่งอยู่ก็พูดว่า “ทำไมพ่อทำอย่างนี้กับหนูล่ะค่ะ พ่อจะยกหนูให้เจ้านายตัวเอง หนูยังเด็กอยู่นะค่ะพ่อ เพิ่งเรียนอยู่ ม.3 เอง หนูรู้ว่าพ่อไม่อยากให้หนูเกิดมาตั้งแต่ทีเรียก แต่มันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องยกหนูให้คนแก่ แบบนั้นเลยนี่ค่ะ ทำไมพ่อทำกับหนูเหมือนกับว่าเป็นสิ่งของ พ่อที่เคยรักหนูไม่อยู่แล้วเหรอค่ะ?

เธอร้องไห้จนเป็นลมไปอีก ทำไมทุกอย่างถึงได้เป็นแบบนี้ แล้วฉันล่ะเป็นแม่แต่ไม่เคยช่วยอะไรลูกสาวตัวเองได้เลยมันเจ็บมากนะค่ะ ลูกสาวก็เข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง ในคืนนั้นฉันไม่รู้ว่าเผลอหลับไปเมื่อไหร่นะ พอตื่นขึ้นมา ก็คิดว่าลูกสาวเข้าห้องน้ำ

แต่ว่าเวลาผ่านไปนานมากก็กลับมา เลยไปดูที่ห้องน้ำ ปรากฏว่า ไม่มีค่ะ ออกมาถามคุณพยาบาลก็ไม่มีใครเห็น โอ้! ฉันเริ่มรู้สึกใจไม่ค่อยดีแล้วอ่ะ ก็ตามหาลูกสาว ทั้งวันก็ไม่มีวี่แววของแกเลย ลูกสาวของฉันหนีออกจากโรงพยาบาล แล้วไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ฉันไม่รู้จะไปหาลูกที่ไหน เราทุกคนช่วยกันตามหาก็ไม่เจอค่ะ ผ่านไป 3 วัน ก็ไม่มีวี่แวว แต่เย็น

(เจอกันในตอนที่10)