ชีวิตที่ไม่สมหวัง ตอน 2
จนกระทั้งในที่สุดคืนหนึ่งระหว่างที่คุณป้าเดินไปดูละครนั้น คุณลุงอ้าเฮ้วก็โผล่มาในที่มืด และดึงคุณป้าเข้าไปกอด คุณป้าบอกว่า เธอตกใจมากพอเธอใช้ไฟฉายส่องไปที่หน้าก็เห็นรอยเชือกบนคอของคุณลุงอ้าเฮ้ว
คุณป้าเล่าว่าน่ากลัวมาก แล้วจากนั้นอ้าเฮ้วก็ขื่นใจฉันโดยที่ฉันไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด แต่ทำอะไรไม่ได้เลย ไม่กล้าพูดเพราะเป็นคนต่างถิ่น มาอยู่ในหมู่บ้านนั้นก็ได้ไม่นาน อีกอย่างหนึ่งก็คือว่าฉันไม่ใช่คนไทย เรื่องแบบนี้ในสมัยก่อนเป็นเรื่องที่น่าอายมากถ้าพูดไปก็เหมือนประจาญตัวเอง(คุณป้าเล่าทั้งน้ำตา) คุณป้าโดนขื่นใจประมาณสองครั้ง
แล้วหลังจากนั้นฉันก็ตั้งท้อง เลยตัดสินใจบอกคุณแม่ และเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้คุณแม่ของฉันฟังแล้วคุณแม่ของฉันก็กอดฉันแล้วร้องไห้ฉันเป็นคนที่สงสารมากแม้แต่ผู้ซึ่งเป็นแม่ของฉันยังทำอะไรไม่ได้เลย จนในที่สุดก็ตัดสินใจไปบอกให้คุณพ่อ คุณแม่ของอ้าเฮ้วทราบ (แล้วคุณป้าก็เล่าต่อว่า….)
ตอนแรกคุณแม่ของเขาไม่ยอมรับ และตัวของเขาเองก็ไม่รับผิดชอบ ที่แย่ไปกว่านั้น เขายังซื้อยาให้ฉันกิน เขาอยากให้ฉันแท้งลูก ลูกของเขาเองเป็นเลือดเนื้อของเขาทำได้ยังไง
พร้อมกับยื่นเงินให้อีกจำนวนหนึ่งก็เป็นเงินที่มาก สามารถทำให้ชีวิตฉันตั้งตัวได้เลย และบอกให้ฉันว่า เอาไปซะนี่คือการแสดงให้เห็นว่าฉันได้รับผิดชอบในสิ่งที่ฉันทำลงไป อีกอย่างฉันยังเรียนไม่จบ
ฉันรู้สึกเสียใจมากที่สุด และบอกกับเขาว่า ฉันจะไม่กินยานั้น และเงินนั้นก็ไม่เอา ไม่รับผิดชอบไม่เป็นไร ลูกของฉัน ฉันจะเลี้ยงเอง และฉันก็จะถือว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือฝันร้ายของฉัน แต่ความฝันจะไม่ร้ายอย่างนี้ตลอดไปแน่นอน แล้วฉันก็จึงเดินจากไป ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่เขารักฉันรึเปล่า แต่ที่แน่ๆ ฉันไม่ได้รักเขา (คุณป้านึ่งร้องไห้อยู่สักพัก….บรรยากาศเงียบมาก แล้วก็เล่าต่อว่า….)
พอวันต่อมาเขาก็พาคุณพ่อคุณแม่ของเขามาสู่ขอตามธรรมเนียมประเพณีของคนอาข่าและก็แต่งงานกันอย่างยิ่งใหญ่ตามแบบฉบับของสมัยนั้น ตามประเพณีของคนอาข่า
เหมือนกับว่าจะ happy นะ แต่ว่า เรื่องมันไม่ได้จบที่การแต่งงาน หลังจากที่แต่งงานกันไปแล้ว สามี(อ้าเฮ้วนั้นแหละค่ะเปลี่ยนสถานะ) ของฉันก็ดีกับฉันมาก รักและคอยดูแลฉัน แต่อย่างที่ได้พูดไว้ในข้างต้นว่าแม่ของสามีไม่ชอบ ฉันเลยต้องทำงานหนักมาก ทั้งๆ ที่ครอบครัวนั้นมีลูกสะใภ้หลายคน มีเด็กที่เลี้ยงไว้ใช้งานก็หลายคน แต่ตัวของฉันเองต้องทำทุกอย่าง เหมือนคนงาน ตื่นเช้าตี 4 หุงข้าว สมัยก่อนต้องตำข้าวด้วย ให้อาหารหมู ไก่ ไปตักน้ำที่บ่อน้ำ
ทำอาหารเช้า ทุกอย่างต้องทำเองคนเดียว พอเสร็จจากงานบ้านแล้วก็ต้องไปทำไร่ เป็นอย่างนี้ทุกวัน จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่ใกล้จะคลอดลูก พอคลอดลูกแล้ว รู้มั้ยค่ะว่าได้ลูกชายหรือว่าลูกสาว (คุณป้ายิ้ม) แล้วพูดว่า……
ลูกสาวค่ะ ฉันดีใจมากที่ได้ลูกสาวและสามีของฉันก็ดีใจมากเช่นเดียวกัน ลูกสาวคนแรกนี้เป็นเด็กที่ผิวขาว น่ารักมาก โดยเฉพาะ คุณพ่อของสามีจะรักมาก (อ่านตอนต่อไป)
กำลังสนุก จบอีกละ อิอิอิ
เฮ้อ คิดว่าจะไม่รับผิดชอบแล้วเสียอีก
ไม่น่าเชื่อว่า จะยอมรับผิดชอบได้ น้ององค์หญิงน้อย ไ้ด้สอบถามคุณป้าหรือเปล่าครับว่า ทำไมจู่ๆฝ่ายชายถึงยอมรับได้…
ไม่อ่ะค่ะคิดว่าคงสำนึกผิดมั่งค่ะ