เมื่อพูดถึงชนเผ่าสำหรับฉันแล้วฉันจะคิดถึงพี่น้องอาข่าเราเป็นชนเผ่าแรกทั้งๆที่มีชนเผ่าอีกหลายๆเผ่า

ถ้าถามว่าทำไม? ก็จะขอตอบว่า เพราะฉันเองก็เป็นชนเผ่าอาข่าเหมือนกัน แต่อาข่าที่ฉันรู้จักในประเทศบ้านเรากับเพื่อนบ้านต่างกันเหลือเกิน

นับตั้งแต่การเป็นอยู่ พี่น้องชนเผ่าอาข่าบ้านเราที่มีเป็นหมู่บ้านๆตามภูเขาตามดอยนั้นนับว่าเป็นอะไรที่สบายๆเพราะอย่างน้อยก็ไม่ถูกทำร้าย

ร่างกาย ข่มเหงจิตใจ ยังมีบ้านมีที่ทำมาหากิน

แต่พี่น้องอาข่าที่ประเทศเพื่อนบ้านของเราเดือดร้อนเพราะถูกทำร้ายร่างกาย ถูกข่มเหงน้ำใจไม่มีที่อยู่อาศัยไม่มีกับข้าวที่จะกิน

เพราะฉะนั้นเป็นความโชคดีของพี่น้องอาข่าเราที่อยู่ในประเทศไทยที่ไม่ต้องเจอกับสถาณการณ์ที่เลวร้ายอย่างนั้น

อยากเห็นสังคมบ้านเราที่ช่วยเหลือซึ่งกันและกันและพี่น้องอาข่าที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนสังคมเป็นอย่างไรก็ไม่ลืมว่าเราเป็นใคร

ความรักความสามัคคีนั้นเกิดจากการที่เรารักคนอื่นเหมือนที่เรารักตัวเราเอง