เวลาตี 3 ในกระท่อมหลังหนึ่งมีเสียงผู้หญิงร้องด้วยความเจ็บปวด

โอ๊ย……..โอ๊ย……..โอ๊ย………
เสียงร้องของผู้หญิงกำลังจะคลอดบุตร

อ่าผี่1นะ: อาหมื่อ…เตรียมน้ำอุ่น น้ำร้อนไว้พร้อมรึยังล่ะ? เมียแกใกล้จะคลอดแล้วนะ

อาหมื่อ: เตรียมพร้อมเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะแม่ เออ…แม่ ผมขอเข้าไปดูข้างในด้วยคนได้รึเปล่าแม่?

อ่าผี่นะ: เฮ้ยเฮ้ย… จะเข้าไปได้ยังไงกัน ผู้ชายห้ามเข้า..ไป..ไป้ รีบไปยกน้ำร้อนที่เตรียมไว้มาให้แม่เร็วเข้า… ใจเย็นๆ เดี๋ยวแกก็จะได้เห็นหน้าลูกน้อยของแกแล้ว

อาแม: สงสัยพี่อาหมื่อเขาคงตื่นเต้น ดีใจเกินไปน่ะแม่ ดูซิเดี๋ยวนั่ง เดี๋ยวยืน เดินไปวกมา เกะกะที่ทางอยู่นั้นแหละ

อ่าผี่นะ: นั้นนะซิ..ไป…ไปนั่งอยู่กับอาแมน้องชายแกโน่นเลย อย่ามายืนเกะกะแถวนี้ เดี๋ยวทางนี้แม่จะจัดการเอง

สักครู่หนึ่ง เสียงร้องของผู้หญิงดังขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับเสียงร้อง
ของเด็กน้อย พร้อมๆ กัน………

อุ้แว้…….อุ้แว้…….อุ้แว้……..

เสียงร้องเด็ก

อ่าผี่นะ: เฮ้ย…เด็กผู้หญิง น่ารักน่าชังเชียว…

อาหมื่อ: ข้าได้ลูกสาวรึเนี่ย ไชโย…..อาแมข้าได้ลูกสาวข้าเป็นพ่อคนแล้วนะโว้ย………….

อาแม: แหม…..พี่ช่างโชคดีจริงเลย…..เอ้าทำหน้าตื่นเต้นดีใจอยู่นั้นแหละ ตอนนี้รีบลุกเข้าไปช่วยแม่อุ้มลูกสาวได้แล้ว……

แต่ก่อนที่อาหมื่อ จะลุกขึ้นยืนมีเสียงเด็กร้องแทรกมาจากข้างในอีกเสียงหนึ่ง พร้อมกับเสียงตกใจของอาผี่นะ
อุ้แว้……..อุ้แว้…..อุ้แว้……..

เสียงร้องของเด็ก

อาผี่นะ: ตายหล่ะ.. อาหมื่อรีบมาช่วยแม่เร็วเข้า เมีย…ม…ม..เมียแกได้ลูกแฝด เราจะทำอย่างไรกันดีล่ะ ที่นี้…ตาย….ตาย

อาหมื่อ: (ตะลึง…..พูดไม่ออก……ด้วยความตกใจ) แล้วรีบเข้าไปข้างในช่วยแม่อุ้มเด็ก ขณะที่แม่กำลังตัดรกเด็กน้อยอีกคน……

…………เวลาผ่านประมาณ 5 -10 นาที………….….

อาแม: แม่….เราควรจะทำอย่างไรกันดี……….เผ่าอ่าข่าของเราถ้าเกิดลูกแฝดจะต้องฆ่าลูกแฝด2 ทุกคู่ใช่ไหมแม่…………..

อ่าผี่นะ: นั้นนะซิ (ตะกุกตะกัก) อ่าข่าของเรามีประเพณีที่ยึดถือปฏิบัติกันแต่ครั้นปู่ย่าตายาย………..ถ้าใครคลอดลูกแฝด เราจะต้องฆ่าลูกแฝดทั้งคู่ มิหนำซ้ำพี่สะใภ้กับพี่ชายของเจ้าจะต้องไปสร้างกระต๊อบอยู่ในป่าโน่น.. โธ่…เวรกรรม…ทำไมถึงเกิดเรื่องเคราะห์ร้ายกับเราเช่นนี้เนี่ย…..เวรกรรม จริงๆ

อาหมื่อ: ไม่…..ไม่นะ…ไม่นะแม่…ผมจะไม่ยอมให้ใครมาฆ่าลูกสาวของผมเด็ดขาดนะแม่……..

อาแม: ถ้าขืนพี่ทำอย่างที่พูดจริงล่ะก้อ…….เราจะอยู่ที่ไหนกันล่ะ
ตายกัน…ถ้ายิ่งคนเฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านรู้เรื่องเข้าล่ะก้อ… เราจะทำอย่างไรกันล่ะ แม่…..

อ่าผี่นะ:เมื่อก่อนแม่ก็เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้ แต่นานมาแล้วนะ แค่คิดแม่ก็ หวาดเสียว กลัวจะตายอยู่แล้ว…จะทำอย่างไร กันดีล่ะทีนี้

อาหมื่อ: อาแม….แม่…..ฟังผมให้ดีๆ นะเรื่องที่เกิดขึ้น เหตุการณ์ทั้งหมดในคืนนี้ มีเพียงเรา 4 คน เท่านั้น ที่รู้และเห็น เพราะฉะนั้น อาแม………แกช่วยอะไรพี่สักอย่างได้มั้ย..

อาแม: โธ่เอ้ย…จะให้ช่วยอย่างไง ก็รีบบอกมาเร็วเถอะ…..ก่อนที่จะไปเข้าหูเข้าตาคนอื่น…..เดี๋ยวก็เดือดร้อนกันทั้งหมดหรอก

อาหมื่อ: คือ….คืนนี้เจ้าจะต้องพาลูกสาวของข้าคนหนึ่งหนีไปให้ไกลที่สุดเลย ไปที่ไหนก็ได้ ที่ไม่มีใครรู้จักเจ้า

อาแม: ผมงงไปหมดแล้วพี่….จะให้ผมเอาหลานตัวเล็ก อย่างงี้ไปอยู่ที่ไหนล่ะ….คิดไม่ออกจริงๆ

อาหมื่อ: ถ้างั้น…เอาอย่างงี้นะ……เจ้าเอาลูกสาวข้า เข้าไปอยู่ในเมืองเจ้าทำได้ ไหม..

อาแม: ก็ดูเหมือนว่าจะมีทางนี้ ทางเดียวเท่านั้นแหละ ที่จะเป็นทางช่วยลูกสาวของพี่ให้รอดพ้นจากความตายได้

อ่าผี่นะ: เอ้า…เอาก็เอา…อยู่มาจนปูนนี้แล้ว แม่ก็ขอทำผิดจารีตประเพณีของเราสักครั้งเถอะ…ตกนรกก็ช่างมัน ถ้ามันทำให้หลานสาวข้ามีชีวิตรอดได้ ข้าเห็นด้วยกับความคิดของอาหมื่อนะ……..ไปซิ อาแม….รีบไปเตรียมตัวซิ……เดี๋ยวทางนี้แม่จะจัดการให้…เร็วเข้า เรามีเวลาน้อยนะ….ไม่รู้วิญญาณพ่อของเจ้าที่ตายไป จะเห็นชอบด้วยกับการกระทำนี้รึเปล่าหนอ…เฮ้อ…แต่ข้าไม่มีทางเลือกจริงๆ
เมียอาหมื่อ: (พูดพร้อมเสียงสะอื้น) โธ่….ลูกแม่ เกิดมาช่วงมีเวรกรรมจริงๆ ลูกเอ้ย….. ดูซิ….คลอดเจ้าออกมาเห็นหน้าเจ้า แป๊บเดียว เจ้าก็จะจากแม่ไปเสียแล้ว…

อ่าผี่นะ:เจ้าอย่าเสียใจเลย ทุกคนไม่อยากเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก. แต่…เจ้าคิดดูดีๆ ซิ นี้เป็นหนทางเดียวที่จะให้ลูกของเจ้ามีชีวิตรอดนะ

อาแม: แม่….ผมพร้อมแล้ว….ทางนี้พร้อมรึยัง

อาหมื่อ: รีบส่งหลานให้อาแมเถอะแม่…นี่จวนจะสว่างแล้ว เดี๋ยวมีคนตื่นมาเห็นแล้วละก็เราจบเห่ ทั้งหมดแน่

อาแม: ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะเลี้ยงเขาอย่างดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ ถ้าผมไปอยู่ในเมือง ผมจะหางาน รับจ้าง และผมคงเลี้ยงหลานได้

อาหมื่อ: อาแม…นี่เงินทอง เจ้าจำเป็นต้องใช้มัน

อาแม: ผมลาก่อนนะครับ

” บทโดย พี่ก้อง”