เรื่อง นางบู้บา ตอนที่ 1
เรื่อง: นางบู้บา
แนว: ละครเรื่องสั้น
แต่งและเรียบเรียง: Danrtav, Editor, Merzy
Debawq tsawq-eir…debawq tsawq. Debawq maq tsawq hawq dzaq ma keer nya. Debawq mar tsaw eer dawr maq tmq nya laer tsawq la mar…eir…debawq tsawq…..
เตอบ่อฉ่อ-เอ้…เตอบ่อฉ่อ. เตอบ่อหม่าฉ่อ ห่อจยาหม่าคื้อย๊ะ เตอบ่อม๊าฉ่อ อื้อดอ หม่าถุ่มย๊ะ แล๊ะฉ่อลาม๊า…เอ้…เตอบ่อฉ่อ…..
เสียงเพลงพร้อมปรบมือกับจังหวะการเต้น การเล่นแดคว่อง ( Dae khanq การละเล่นบนลานวัฒนธรรม) ดังปกคลุมไปทั่วหมู่บ้าน “จาแดพูมา” (Jadae puma) หนุ่มสาวคนที่ยังไม่ทันได้ออกไปก็กำลังเร่งรีบทำธุระในบ้านให้แล้วเสร็จเพื่อที่จะออกไปเล่น บ้างก็ล้างจาน บ้างก็กวาดบ้าน บ้างก็กำลังแต่งตัว…
บู้บาหญิงสาวอ่าข่ากำลังนั่งกินข้าวอยู่กับพ่อแม่และพี่ชายในวงขันโตะอย่างรีบเร่ง และทำท่าเหมือนจะลุกขึ้น
พ่อ..เอ๋ะ!..ทำไมหนูรีบกินข้าวหล่ะ คิดจะออกไปที่ไหนรึเปล่า? เสียงของนายอาเทอผู้เป็นพ่อของเธอพูดขึ้น
บู้บา..คือ หนูจะขอออกไปเที่ยวที่แดคว่อง ( Dae khaq ) คะ
พ่อ..จะไปทำไม ออกไปเต้นๆรำๆงั้นหรอ แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา ถ้าไม่มีอะไรทำก็เข้าไปนอนซ่ะนอน ..พ่อเธอสั่งชนิดห้ามเด็ดขาด
ไม่มีเสียงใดๆตอบ บู้บาเธอค่อยๆลุกขึ้น ก้มหน้าอย่างผิดหวังตามเคย แล้ววิ่งขึ้นไปบนห้องนอน เธอก็จัดการปูที่นอนอย่างรีบเร่ง เสร็จแล้วเข้านอนทันที เอาผ้าห่มคลุมตัวและร้องไห้อยู่บนที่นอน
นางบู้มือผู้เป็นแม่ของเธอหลังจากทานข้าวทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วก็ขึ้นไปหาลูกสาวสุดที่รักในห้องนอน และโอบกอดลูกในขณะที่ร้องห่มร้องไห้อยู่บนเตียง
แม่..อย่าร้องไห้นะจ๊ะลูก สักวันหนูโตกว่านี้ พ่อจะต้องเข้าใจและอนุญาตให้หนูได้ออกไปเล่นกับเพื่อนๆได้ ..ผู้เป็นแม่ปลอบ
บู้บา..แต่หนูอายุ 16 แล้วนะแม่ เพื่อนคนอื่นๆเขาอายุแค่ 14-15 ก็ได้ออกไปเล่น และไปไหนมาไหนได้ตามใจตัวเอง แต่ทำไมหนูไม่เคยได้ออกไปไหนเหมือนกับเขาเลย เธอตัดพ้อต่อว่าพ่อผ่านผู้เป็นแม่
แม่..แม่รู้จ๊ะ แม่รู้
บู้บา..ตั้งแต่เกิดมาจนโตป่านนี้แล้ว หนูยังไม่เคยได้ช่วยพ่อแม่ทำงาน ทำการอะไรเลย เพื่อนๆเขาไปทำไร่ทำนา เลี้ยงวัวเลี้ยงควาย ไปหาเก็บผักในวันหยุดต่างๆ แต่หนูล่ะแม่ พ่อเคยให้ไปไหนบ้างไหมหล่ะ วันๆวิ่งเล่นเหมือนเด็กๆกับลูกคนใช้ของพ่อ แถมพ่อยังให้พี่ชายกับนายอาหม่า ตามคุมหนูอีก ทำเหมือนอย่างกับว่าหนูเป็นนักโทษเลย
แม่..ที่พ่อทำเช่นนั้นก็เพราะพ่อรักลูก ไม่อยากให้ลูกที่รักต้องมาลำบากไงจ๊ะ ผู้เป็นแม่ปลอบ
บู้บ่า..สบายกายแต่หนูไม่สบายใจนี่ หนูก็อยากลองทำโน้นทำนี้เหมือนกับคนอื่นบ้าง การที่ไม่ได้ทำอะไรจะใช่ว่าสบาย พ่อแม่คนอื่นๆเขาก็รักลูกตนเองทั้งนั้น แต่ครอบครัวเขาก็ไม่เห็นทำเหมือนพ่อเลย เรื่องอะไรก็ตามในบ้านนี้ถ้าพ่อไม่เห็นด้วยก็ไม่มีใครกล้าขัดสักคน พ่อว่าอย่างไรทุกคนก็ต้องว่าตามนั้น…เธอยังคงพูดพร้อมเสียงสะอื้นและร้องไห้ตาม
เสียงเพลงการเล่นแดคว่องยังคงดัง เธอหลับไปพร้อมทั้งน้ำตา แม่ยังกอดลูกสาวไว้ เมื่อลูกสาวหลับสนิท แม่ก็กลับเเข้าไปนอนที่ห้องตนเอง
บู้บาอึดอัดใจอยู่ไม่น้อยเหลือทีเดียว เพราะเธอไม่ได้ไปเล่นกับเด็กๆที่เป็นรุ่นเดียวกับเธอ ด้วยความที่นายอาเทอมีฐานะดี ระดับเศรษฐีในหมู่บ้าน มีลูกสาวทั้งสวยทั้งน่ารัก พ่อรักและห่วงเป็นพิเศษ ไม่ให้หนุ่มๆหน้าไหนเข้ามาพัวพันกับลูกสาวตนเอง แต่นิสัยคน ยิ่งห้าเหมือนยิ่งยุ มีกฎระเบียบมากก็ยิ่งทำผิดมาก พ่อหวงและดูแลถึงเพียงนั้น เธอเองยังทำผิดจนได้ เมื่อเธอได้แอบเสียกันกับนายอาหม่าลูกคนใช้ของพ่อในบ้าน
บู้บาหนีไปกับนายอาหม่า
มีอยู่วันหนึ่งบู้บ่ากำลังนั่งครุ่นคิดอยู่ว่า “สิ่งที่เราทำลงไป ผิดต่อจารีตประเพณีของอ่าข่า วันนี้ไม่มีใครรู้ก็จริง แต่ความลับไม่มีในโลก วันหนึ่งพ่อกับแม่ และชาวบ้านต้องรู้จนได้ ถ้าวันนั้นมาถึงเราทั้งคู่ต้องถูกพ่อแม่ลงโทษ และต้องจับแยกน้องออกจากพี่เขาอย่างแน่นอน” คิดได้ดังนั้น เธอก็เข้าไปหานายอาหม่าแล้วพูดว่า
บู้บา..พี่รักน้องหรือเปล่า
นายอาหม่า.. รักสิ ทำไมพี่จะไม่รักน้องหล่ะ พี่รักมากด้วย
บู้บา..ถ้าพี่รักน้องจริง พี่ช่วยพาน้องหนีไปจากที่นี่ได้ไหม?
น้องแอบได้ยินพ่อแม่คุยกันว่า พ่อได้ตกลงเป็นคำมั่นสัญญาไว้กับลุงหล่อก่า ว่าจะให้น้องแต่งกับนายอาหื่อ ลูกชายของเขา ลุงเป็นทั้งเพื่อนและเป็นลูกค้าของพ่อมาตั้งแต่น้องยังไม่เกิด เขาเป็นคนในหมู่บ้านแมจ้าพูมา น้องบอกตรงๆว่าแค่ได้ยินชื่อนายอาหื่อก็ไม่ชอบแล้ว ไม่อยากจะแต่งกับคนที่น้องไม่ได้รัก น้องไม่อยากใช้ชีวิตอยู่อย่างทรมาน พี่เข้าใจน้องใช่ไหม ชีวิตของน้องก็เป็นของน้องเอง ไม่อยากให้ใครมาคุมชะตาชีวิต น้องอยากเป็นอิสระ ต่อแต่นี้ไปน้องจะขอเลือกทางเดินของน้องเอง
นายอาหม่า..น้องจะให้พี่ทำอย่างไง เพราะพี่ก็ไม่มีทรัพย์สมบัติอะไร วันๆเป็นลูกจ้างให้พ่อน้อง พี่เป็นคนรับใช้ พี่ไม่รู้จะเอาอะไรมาเลี้ยงดูน้อง พี่ไม่อยากให้น้องต้องมาลำบากเพราะพี่และอีกอย่างหนึ่งพี่ก็ไม่อยากจะทำอะไรที่ผิดมากไปกว่านี้ พ่อน้องมีบุญคุณต่อครอบครัวพี่มาก
บู้บา..เรื่องเงินทองพี่ไม่ต้องห่วงนะ น้องจะจัดการเอง น้องจะเอาสมบัติของแม่บางส่วนบวกกับเครื่องประดับของน้องไปด้วย น้องว่าถ้าเราสองคนใช้อย่างประหยัด คงใช้ได้หลายปีอยู่ ขอเพียงพี่รับปากกับน้องว่าจะรักและจะดูแลน้องตลอดไป
นายอาหม่า..ได้ พี่รับปากพี่จะรักและดูแลน้องไม่ให้น้องลำบากตลอดไป และเราจะไปอยู่ที่อื่นด้วยกัน
ติดตามตอนหน้า
สนุกดีค่ะ ไม่รู้ตอนต่อไปจะเปนยังไง
ไงก้อจะรออ่านนะค่ะ รีบๆด้วยละ เหอๆๆ
แก้ไขสักดีเชียวนะ ขอบใจน้องๆทุกคนนะที่ช่วยพี่
เพราะลำงพังพี่เองทำไรไม่ได้ บอกตรงๆว่ายังไม่เคยอ่านเรื่องนิยายไรเลยในชีวิต ภาษาที่ใช้ก้อพื้นๆ ทื้อๆแบบผู้ชายๆ อิอิอิอิ
ภาษาบ้านๆๆนี่แหล่ะใช่เลย โดนใจผู้อ่านคะ..สนุกจนเผลอเดาเรื่องในตอนต่อๆๆไปแล้วเนี่ยะ รีบๆๆเอามาลงหล่ะจะได้รู้ว่าวิชาเดาของเรานั้นคลาดเคลื่อนมากหรือน้อย อิๆๆๆ
ขอบคุณที่สร้างสรรค์เรื่องราวมาให้พวกเราได้อ่านกันนะคะ …
พี่ใหญ่………….
มาแอบอ่านนานแล้วเน้อแต่ไม่ได้เม้นเฉยๆๆๆอ่ะ แบบว่าชอบเลยรออ่านตอนต่อไปอยู่
ปล่อยให้รอนานเกินอ่ะ ร้อรอรอรออออ รอเก้อแล้วเนี่ยะ ฮ๋าๆๆๆๆๆๆ
ต้องให้เด็กมาตามใช่มะเนี่ยะ