ใช่ ภาพเหล่านี้หาได้ไม่ยาก เชื่อว่าหลายคนเคยเห็นมากับตา และอีกหลายคนเคยพบเจอกับตัวเอง เด็กน้อยๆมีหน้าที่อะไร ทำไมเด็กน้อยเหล่านี้ต้องมาทำงานแบบนี้ มันไม่ใช่งาน ไม่ใช่หน้าที่สักหน่อย เด็กน้อยหลายคนกำลังง่วนอยู่กับตำรา หลายคนกำลังละเล่นสนุกสนาน แต่ทำไมเด็กน้อยเหล่านี้ถึง…

เด็กน้อยเหล่านี้ เขาเป็นใคร ใช่ ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ก็พออนุมานได้ว่า เขายากจน เขาไม่มีอะไรกิน คนอื่นก็อาจคิดเช่นเดียวกับผม หรือพ่อแม่บังคับให้เขามาทำแบบนี้ หรือว่าพ่อแม่ไม่อยู่ หรือว่าไม่มีพ่อแม่ เขาถึงต้องมารับภาระอันหนักอึ้งเฉกเช่นนี้ ความคิดต่างๆนาๆผุดขึ้นมาในใจให้ได้ขบคิดตลอดเวลา  คิดแล้วน่าสังเวชใจกระไรเช่นนี้

ไม่มีใครอยากเกิดมาพบเจอสภาพแบบนี้ เชื่อว่าเด็กเหล่าไม่มีโอกาส ไม่มีทางเลือกจริงๆ เด็กอยากได้โอกาส อยากให้สังคมเหลวแล แต่ที่เห็น เด็กเหล่านี้ได้กลายเป็นพลเมืองชั้นสอง ไม่มีสัญชาติ ไม่มีประเทศ ไม่มีบ้าน ไม่มีแม้กระทั่งรายชื่อที่อยู่ในสารระบบโลก

เขาอยู่บนโลกนี้ไม่ใช่หรือ เขาก็เป็นมนุษย์เฉกเช่นเรา ที่เราพูดกันอยู่ทุกวันนี้ว่า ต้องมีมนุษยธรรมนั้น เราต้องมีกับใคร ให้กับทุกคนที่เป็นมนุษย์ ให้กับสิ่งมีชีวิตมิใช่หรือ

…เด็กน้อยๆกำลังหิว ผู้เป็นพี่กำลังอ้อนวอนผู้ใจบุญ แบมือ ไหว้ กราบ ขอ เดินเข้าไป ใกล้ๆ

ใช่…ขอ และกำลังขอ

วันเวลาผ่านไป เด็กน้อยขอได้อันน้อยนิด ไม่พอกิน ให้น้องๆสองสามคนก่อน ตัวเองยอมอด

ภาพเหล่านี้เราพบเจอเสมอ หลายคนที่เห็นมักจะตั้งคำถามต่างๆนาๆ ว่าทำไม อย่างไร อะไร เพื่ออะไร จะเป็นยังไงต่อ…

เด็กหลายคนที่กำลังขออยู่นี้ บ้างโชคดีที่ได้ขนมกิน บ้างโชคดีที่ได้เศษสตางค์เหลือๆจากการซื้อของของผู้ใจบุญ บ้างได้มาด้วยหยาดเหงื่อจริงๆ และเชื่อไหม เด็กหลายคนที่กำลังเดินอยู่บนเส้นทางนี้ เขาไม่ได้เดินหลง แต่มีคนผลักให้เขาเหล่านั้นเดินหลง มนุษยธรรมในตัวมนุษย์กำลังถดถอย โลกกำลังจะลุกเป็นไฟ ทำได้ลงคอ เขาลักพาเด็กน้อยๆเข้าสู่กระบวนการค้า เข้าสู่สารระบบเศรษกิจ การค้าประเวณี นี่หรือมนุษย์ มนุษย์ขายมนุษย์กิน

เด็กน้อยๆถูกชักชวนให้ไปทำโน่นทำนี่ เด็กน้อยถูกยื่นข้อเสนอแบบปฏิเสธไม่ลง เด็กน้อยไม่รู้อะไร เด็กน้อยกำลังโต กำลังกิน คนกลุ่มหนึ่งได้ทำให้หลายชีวิตที่บริสุทธิ์เดินหลงทาง

เด็กเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่นไกล ส่วนใหญ่คนใกล้บ้านนี่เอง ไม่มีสัญชาติ พม่าไม่เอา ไทยไม่ต้อนรับ ไม่มีที่อยู่ เร่ร่อน เฉกเช่นสัมภเวสีหรือ? เขาก็มีหัวใจนิ

แม่สาย แม่สาย เด็กที่ผมพูดถึง เขาอยู่แม่สาย ไม่ใช่สิ เขาไม่มีที่อยู่ แต่ผมไปเจอที่แม่สาย

ฟ้ายังมีตา มนุษยธรรมไม่ได้ไปไหน มนุษยรักสันติภาพ รักมวลมนุษย์ด้วยกัน ที่ผมพูดเช่นเพราะ มุมหนึ่งของความโหดร้าย ยังมีคนกลุ่มหนึ่ง ไม่ลืมเด็กๆเหล่านี้ เชื่อว่าสังคมเห็นอะไรมากกว่าที่ผมเห็น คนหลายกลุ่มจับมือกับหลายคน หลายคนกลายเป็นองค์กร มูลนิธิ มากมาย เพื่อหยิบยื่นโอกาสให้กับเด็กเหล่านี้ ให้เขาได้พบความสุขที่แท้จริง และให้เด็กเหล่านี้รู้สึกว่า ฉันอยู่ในดาวเคราะห์ที่ชื่อว่าโลก ฉันอยู่ในแผนที่ที่มีชื่อว่าประเทศไทย ไม่จำเป็นว่าอยู่ละติจูด ลองจิจูดเท่าไหร่ เด็กกลับมาอยู่ในอ้อมแขนของมนุษย์ด้วยกันเท่านั้นพอ :–:

หลายองค์กรยอมสละตนมาเพื่อเป็นปาก เป็นกระบอกเสียงแทนเด็กๆเหล่านี้ เพื่อขอพื้นที่คืนในฐานะมนุษย์คนหนึ่งพึงจะมี เด็กหลายคนที่ผมได้สอบถาม เขาต่าง

บอกว่าอยากให้สังคมยอมรับ อยากได้รับความช่วยเหลือจริงๆ อยากได้บัตรจากนายอำเภอ อยากเรียนหนังสือ ไม่อยากลบๆซ่อนๆ หนีๆ

มือน้อยๆ หลายๆมือ กลายเป็นมือใหญ่ ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เพื่อนพ้อง น้องพี่ ญาติมิตร เราเป็นครอบครัว

โลกนี้ยังหมุน ดอกไม้ยังไม่เลิกผลิบาน นกน้อยยังส่งเสียงร้องทักทายให้ได้ยิน ต้นไม้ที่ปลูกไว้ข้างหลังบ้านยังไม่ตาย กำลังแตกกิ่งก้าน

ด้วยสองมือ สองมือมนุษย์กับสมอง ทำอะไรได้มากกว่าที่เราคิด

ผมกำลังจะจากเด็กน้อยๆเหล่านี้ ตอนนี้เขาโชคดีที่มีคนหลายๆกลุ่มยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ เขามีโอกาส แม้ไม่ใช่โอกาสที่สมบูรณ์ แต่ก็เป็นโอกาสที่ริเริ่มด้วยแสงปลายอุโมงค์ อีกไม่นาน เชื่อว่าพระอาทิตย์จะสาดแสงเล็ดลอดเข้าไปทับทาทั่วพื้นที่ ด้วยมือของทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจกัน

เด็กน้อยโบกมือลา ด้วยสายตาน้ำตาคลอ เหมือนต้องการจะบอกว่า “กลับมาอีกนะ”

ใช่ เด็กน้อย “ฉันจะกลับมา”

ขอมอบกำลังใจเล็กๆให้กับเด็กๆที่ด้อยโอกาส เด็กๆที่สังคมมองไม่เห็น เด็กๆที่เร่ร่อนอยู่ที่แม่สาย

ขอให้มีชีวิตที่เปี่ยมไปด้วยความสุขนะครับ

www.lochingcha.com

17/07/2553