<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="0.92">
<channel>
	<title>I Am Akha, Aqkaq, อาข่า : เว็บอาข่า เพลงอาข่า ข่าวอาข่า และ หนังอาข่า</title>
	<link>http://www.iamakha.com</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Thu, 02 Sep 2010 11:35:57 +0000</lastBuildDate>
	<docs>http://backend.userland.com/rss092</docs>
	<language>en</language>
	<!-- generator="WordPress/3.0.1" -->

	<item>
		<title>พิธีกรรม คาถา ยาสมุนไพร กับหมอเทวดาอาข่า</title>
		<description><![CDATA[หมอหรือแพทย์ชนเผ่าอาข่า แต่ครั้งกำเนิดชนเผ่าอาข่าขึ้นมาคอยทำหน้าที่ บำบัดเยียวยา รักษาผู้เจ็บไข้ได้่ป่วย รวมทั้งขจัดปัดเป่าสิ่งไม่ดี ให้กับผู้คนในสังคมชนเผ่าอาข่าเรื่อยมา มาวันนี้การดำรงอยู่ของหมอเหล่านั้นกำลังเผชิญและต่อสู้กับเทคโนโลยีภายนอกที่เรียกว่า &#8220;การแพทย์ปัจจุบัน&#8221; ที่ทันสมัยมากขึ้น มีความน่าเชื่อถึอ และให้เห็นเป็นรูปธรรมมากว่าคำว่า &#8220;นามธรรม&#8221; และที่ยิ่งกว่านั้นคือ การแพทย์ปัจจุบันมีงานวิจัยมารองรับ จุดนี้กลายมาเป็นปัญหาใหญ่สำรับหมออาข่าเลยทีเดียว การเผชิญกับวิฤตศรัทธาของรุ่นหลานอาข่าที่นับคนเจริญรอยตามเท้าน้อยลงทุกวัน นำมาสู่ปัญหาอันยิ่งใหญ่ในอนาคต คำว่า &#8220;หมออาข่า&#8221; แห่งภูมมิปัญญาท้องถิ่น ที่คอยเยียวยารักษา บำบัด และทำพิธีกรรมรักษาต่างๆ ที่สืบทอดต่อกันมา กว่าจะตกมาถึงชั่วลูกชั่วหลานอาข่า ต้องใช้เวลาสะสมกันมานับพันปี จนมาถึงนับ พ.ศ.นี้ ลูกหลานอาข่าอย่างพวกเรากำลังจะทอดทิ้ง และละทิ้งมรดกอันนับค่ามิได้นี้ไป อีกด้านหนึ่งของความหวัง หมออ่าข่าหลายๆคนพยายามใช้วิชทางการแพทย์ภูมิปัญหาท้องถิ่นอาข่า ผสมผสานระหว่างแพทย์แผนไทย และแพทย์แผนปัจจุบันเพื่อเรียกกลับศรัทธาความน่าเชื่อถือมากกขึ้นจากลูกหลานอาข่า อีกทั้งเพื่อการรักษา เยียวยา และบำบัดผู้เจ็บไข้ได้ป่วยทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ อีกด้านหนึ่งก็คือ เพื่อปรับตัวสู่สังคมภายนอก และเพื่อประยุกต์องค์ความรู้แบบองค์รวมเข้าด้วยกัน วิธีก็นับว่าเป็นวิธีหนึ่งที่จะสามารถทำให้ลูกหลานชนเผ่าอาข่าให้หันกลับมาสนใจภูมิปัญญาท้องถิ่น และใส่ใจในอัตลักษณ์ตัวตนมากขึ้น ทำไมผมตั้งชื่อหัวบทความว่า &#8220;หมอเทวดาอาข่า&#8221; ตามที่ผมได้เรียนรู้และได้เห็นสมัยเป็นเด็กในหมู่บ้านอาข่า &#8220;บ้านม้งแปดหลัง&#8221; ซึ่งในตอนนั้นยังคงเป็นหมู่บ้านอาข่าที่ความเจริญยังเข้าไม่ถึง ไม่มีไฟฟ้าใช้ (ใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าซ) ไม่มีถนนเข้า (ใช้ทางเดินด้วยเท้า) ไม่มีทีวีดู ฉะนั้น ผมก็ได้ได้มีโอกาสเห็นและสัมผัสกับหมออาข่าต่างๆในสมัยนั้นด้วยตนเอง ซึ่งแยกประเภทหมอเทวดา [...]]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e0%b8%9e%e0%b8%b4%e0%b8%98%e0%b8%b5%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b8%a1-%e0%b8%84%e0%b8%b2%e0%b8%96%e0%b8%b2-%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%aa%e0%b8%a1%e0%b8%b8%e0%b8%99%e0%b9%84%e0%b8%9e%e0%b8%a3-%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%ad%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b8%a7%e0%b8%94%e0%b8%b2%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%82%e0%b9%88%e0%b8%b2-cermony-with-magic-and-herbal-in-akha-people/</link>
			</item>
	<item>
		<title>ชีวิตที่ไม่สมหวัง ตอนที่ 12</title>
		<description><![CDATA[ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกไหม แล้วพ่อของแกก็พูดขึ้นมาว่า ไม่อยู่ที่ไหนมา ทำไมไม่กลับมาอยู่ที่บ้าน โอ้ย&#8230;&#8230;โล่งค่ะ ใจหายหมดไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ แล้วพ่อแกก็บอกว่า “พ่อขอโทษนะ ให้กลับมาอยู่ที่ซะ” แต่ลูกสาวก็ไม่ยอมอะไรง่ายๆ อยู่แล้ว แกพูดว่า “ ไม่” คำเดียว แล้วหันมาหาฉันแล้วพูดว่า “ม่าค่ะหนูไปก่อนนะ” แต่พ่อแกก็ยังพูดอีกว่า “พ่อขอโทษจริงๆ นะลูก” แต่ลูกสาวฉันไม่พูดอะไรเลย แล้วก็เดินออกไป สามีฉัน พูดกับฉันว่าเขาผิดเองผิดทั้งหมด ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ที่มันเป็นอย่างนี้ ก็เพราะตัวเขาเอง เขาร้องไห้กับฉัน ขอโทษฉัน แล้วพูดเหมือนกับคนที่กำลังจะจากกันไปไกลมากฉันจำได้ว่ามีอยู่วันหนึ่ง ฉันเห็นรถตู้คันสีขาวมาจอดหน้าบ้าน พอดีวันนั้นสามีไม่อยู่ฉันอยู่บ้านกับลูกสาวคนเล็กกันสองคน แล้วมีชายคนร่างสูงใหญ่ ใส่ชุดเหมือนคนมีหน้าทีการงานที่ดี เดินลงมาถามฉันว่า ฉันเป็นภรรยาของ นายเสือใช่ไหม? ฉันก็บอกว่าใช่ แล้วเขาก็คุยถามต่างๆ นาๆ แล้วสุดท้ายถามฉันว่าอยากให้สามีของตายรึเปล่า? ฉันไม่ตอบอะไรและมองหน้าของเขาอย่างสงสัย แล้วเขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อแล้วก็ขอตัวกลับ ในเย็นวันนั้น ฉันรอสามีกลับบ้านทั้งคืนก็ไม่มีวี่แววเขาจะกลับมา ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย จากนั้นสามวัน ทางเจ้าหน้าตำรวจก็มาที่บ้านแล้วมาบอกฉันว่า สามีฉันเสียแล้ว ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย คิดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยบอกให้น้องชายของฉันเอง ให้ไปแจ้งข่าวนี้ให้ลูกสาวคนโตทราบ แล้วก็ให้ไปรับศพกลับมาด้วยที่โรงพยาบาลในตัวอำเภอ [...]]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e0%b8%8a%e0%b8%b5%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%87-%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88-12/</link>
			</item>
	<item>
		<title>ไม่ได้คิดมาก……แค่ไม่เคยลืม</title>
		<description><![CDATA[เหตุการณ์นี้เป็นภาพในความทรงจำแรกที่เกี่ยวกับพ่อ ที่ฉันจะนึกถึงก่อนเรื่องอื่นใดเสมอ   เพราะ…ฉันเข้าใจว่า เป็นครั้งแรกที่เห็นพ่อในวัยที่ฉันกำลังจำความได้แล้วก็ถูกตีทันทีในเวลานั้น ด้วยความที่ยังเป็นเด็กเลยชอบเล่นชอบซนตามประสาเด็กๆ(เล่นทั้งวันจนค่ำเลย อิอิ)  มีวันหนึ่งฉันถือกุญแจบ้านติดไว้กับตัวโดยสวมไว้ที่คอ  วันนั้นฉันไปเล่นน้ำขณะที่กำลังดำนำอยู่สร้อยกุญแจก็หลุดออกไปจากคอ  ฉันเห็นมันตกลงไปใต้ก้นบึง(ฉับชอบลืมตาเวลาดำน้ำ) ด้วยน้ำหนักของมัน มันจึงตกลงไปไวมาก  ฉันอยากตามไปจับสร้อยมันให้ได้เหลือเกิน  แต่ขนาดนั้นฉันก็เริ่มจะหมดลมหายใจแล้ว  ฉันเลยรีบขึ้นมาจากการดำน้ำ ระหว่างที่กำลังขึ้นมาสู่ผิวน้ำก็เกือบขาดใจตายเพราะเหลือลมหายใจเพียงน้อยนิด  ฉันพยายามจะดำน้ำหากุญแจให้ได้แต่ก็ไม่ได้ เพราะลึกมาก  ลมหายใจฉันไปไม่ถึง ตอนนั้นฉันกลัวมากเพราะรู้ว่าต้องโดนแม่ตีแน่ๆ  ใครก็รู้ว่าน้ำพ่อฉันดุมาก  ส่วนแม่ก็เข้มงวดมาก  วันนั้นฉันลุกลนมากไม่รู้จะทำยังไงดี  ยิ่งใกล้เวลาเย็นที่แม่จะกลับมาจากการทำงานแล้วเข้าบ้านไม่ได้ แม่ต้องโมโหแน่ๆเลย(ณ เวลานั้นไม่ได้นึกถึงพ่อเลย เพราะไม่รู้ว่าพ่อได้อยู่บ้านรึเปล่าหรือฉันอาจจำไม่ได้)  วันนั้น&#8230;.ก่อนที่แม่จะกลับมาถึง  ฉันถือจอบที่อยู่ข้างนอกบ้านทุบให้กุญแจหลุดออกจากประตู  แล้วก็จัดการทำงานบ้านและให้อาหารไก่เรียบร้อยแล้วก็หนีไปหลบอยู่ที่อื่น  จากนั้นก็ไม่รู้แล้วว่าพอแม่กลับมาถึงเกิดอะไรขึ้นบ้าง  อาจจะตกใจและคิดว่าขโมยเข้าบ้านรึเปล่าไม่รู้  ฉันรออยู่จนค่ำที่ใต้ถุนบ้านของเพื่อนบ้านไม่กล้าเข้าบ้านเพราะกลัวแม่ดุและตี  จึงตั้งใจว่าจะรอให้ถึงเวลาเข้านอนแล้วจะรีบไปที่นอนโดยไม่ให้แม่เห็น  แต่จู่ๆ พ่อก็เดินผ่านฉันไปเพื่อกลับบ้าน  ฉันยังไม่รู้ว่าใครมาเดินผ่าน แต่แล้วพ่อก็กลับมายืนอยู่ใกล้ฉัน แล้วชี้มือพูดว่า มาทำอารัยอยู่ตรงนี้  ทำไมดึกแล้วไม่กลับเข้าบ้าน(เพิ่งรู้ว่าเป็นพ่อ ก็ตอนนั้น) จากนั้นพูดอะไรต่อบ้างไม่รู้จำไม่ได้แล้ว  แต่ฉันกำลังสับสนอยู่ว่าพ่อมาเมื่อไหร่ มาอยู่ที่นี่ได้ไง หรือพ่อเพิ่งกลับมาบ้านตอนนี้  แล้วพ่อก็เดินเข้ามาพร้อมถอดรองเท้าแตะขาหนีบสีเขียวข้างขวา ฉันรู้แน่แล้วว่าจะถูกพ่อตีแต่ฉันก็ไม่กล้าวิ่งหนี   พ่อจับแขนฉันไว้แล้วตีก้นฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก  ตอนนั้นฉันไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอะไรเลย  ใจฉันนิ่งเฉยและเย็นชามาก ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้สะอื้น ไม่มีน้ำตาไหลแม้สักหยด(ทั้งที่ทีปกติแล้ว เป็นคนบ่อน้ำตาตื้น) แล้วพ่อก็ตีหนักขึ้นและถี่มากขึ้นอีก  [...]]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%94%e0%b9%89%e0%b8%84%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81%e2%80%a6%e2%80%a6%e0%b9%81%e0%b8%84%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%a2%e0%b8%a5%e0%b8%b7%e0%b8%a1/</link>
			</item>
	<item>
		<title>ชีวิตที่ไม่สมหวัง ตอน 11</title>
		<description><![CDATA[อะไรฉันนะ พ่อของแกก็ตะโกนบอกให้แกหนีไปไม่อย่างนั้นเขาจะฆ่าทิ้ง ฉันก็บอกให้ลูกฉันว่าหนีไป แต่แกไม่หนี แถบยังพูดอีกว่าจะฆ่าก็ฆ่าเลยพร้อมแล้ว ทุกอย่างจะได้จบๆไปซะที แต่พ่อของเธอก็ไม่ฆ่า แต่ผลักลูกสาวไปติดผนังเลยชนิดที่ลูกสาวขยับตัวไม่ได้เลย แล้วฉันก็วิ่งออกไปข้างนอก ขอร้องให้คนช่วย แต่เชื่อไหมค่ะว่า ไม่มีใครเข้ามาช่วยเราเลย เพราะมันเป็นเรื่องครอบครัว ไม่มีใครอยากยุ่ง แล้วสามีก็วิ่งตามออกมา จะมาตีฉันในระหว่างที่ฉันโดนซ้อมอยู่นั้นลูกสาวก็วิ่งออกมาแล้วตะโกนดังมากว่าหยุดได้แล้ว  แต่สามีของฉันก็ไม่ฟังเสียงอะไรทั้งนั้น แล้วลูกสาวก็กระโดดทีบพ่อของแกเองประมาณสองครั้ง แต่พ่อของแกเป็นคนตัวใหญ่เขาไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ก็ทำให้เขาเลิกซ้อมฉันแล้วหันไปหาลูก แล้วพูดว่า “ไอ้ลูกบ้า มาถีบพ่อตัวเองได้ไง” แค่นั้นแหละค่ะ ก็เดินไปคว้าไม้ดิบๆ ที่ไหนมาก็ไม่รู้ แล้วจับแขนลูกสาวไว้แล้วตีลูก ชนิดที่แบบว่าไม้หักเป็นท่อนๆ สามท่อนเลย แล้วเลือดก็ไหลตามตัวของลูก แล้วท้ายสุดก็ไปเอาตอไม้มาเพื่อที่จะฆ่าลูกให้ตายไปเลย ในระหว่างนั้นฉันบอกให้ลูกวิ่งหนี ตอนแรกแกไม่ไปแต่ก็มีคุณป้าคนหนึ่งดึงตัวเธอไป พอพ่อของแกเอาตอไปมาถึงลูกสาวก็ไม่อยู่แล้วก็เลยเอาตอไม้นั้นมาทุบฉันแทน จากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย มีคนเล่ากันว่าฉันก็ดิ้นเหมือนสัตว์ตัวหนึ่งที่กำลังใกล้ตาย แล้วก็สลบไปแล้วในคืนวันนั้น หลังจากที่ฉันฟื้นขึ้นมา ก็ทำอะไรไม่ได้ขยับตัวก็ไม่ได้ ตอนนั้นสามีของฉันไม่อยู่ ลูกสาวของฉันก็มาหาฉันแล้วบอกว่า “ม่าค่ะ หนูไม่อยากอยู่ที่หมู่บ้านนี้แล้ว หนูจะไปจากที่นี่” แล้วลูกสาวฉันเด็กขนาดนั้นแกจะไปที่ไหนได้ล่ะค่ะ แล้วแกยังบอกอีกว่า อย่าบอกพ่อของแกนะ แล้วจะติดต่อกลับมาทีหลัง สักพักก็ได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน ลูกสาวกลัวมากรีบวิ่งออกไปทางประตูหลังบ้าน เพราะจำเสียงรถพ่อของแกได้  แล้วจากนั้นฉันก็ไม่เจอลูกประมาณ 1 เดือน ฉันรอลูกติดต่อกลับมาทุกวัน [...]]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e0%b8%8a%e0%b8%b5%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%87-%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99-11/</link>
			</item>
	<item>
		<title>จากใจผู้ใหญ่บ้านเว็บคนอาข่า</title>
		<description><![CDATA[ณ ที่แห่งนี้คือ บ้าน ณ ที่แห่งนี้คือ เพื่อน ณ ที่แห่งนี้คือ มิตรภาพ ณ ที่แห่งนี้คือ Happy Land และ ณ ที่แห่งนี้คือ โรงเรียน ขอสวัสดีเพื่อนๆที่น่ารักทุกคนครับ&#8230;&#8230;..ช่วงนี้ผมก็ค่อนข้างยุ่งกับงานวิทยานิพนธ์ ผมพยายามเร่งเครื่องให้จบภายใจสิ้นปี เพื่อที่จะได้กลับขึ้นมาทำงานเกี่ยวอาข่าเร็วขึ้น จะสังเกตว่า ผมไม่ค่อยออนเว็บ หรือ ออน m มากนัก ออนเว็บคนอาข่าบ้าง เพียงแค่เปิดออนทิ้งไว้ แต่น้อยที่จะได้พูดคุยหรือทักทายกับเพื่อนๆสมาชิก ผมต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย ต้องขอขอบคุณหลายๆท่านที่คอยช่วยกันบริหารดูแลเว็บไซต์ โดยเฉพาะผู้ช่วยผบ. และขอขอบคุณสมาชิกที่ปฏิบัติตามกฎกติกาต่างๆที่ผมตั้งไว้ หากว่าเป็นเหตุให้เคืองกันก็ต้องอภัยอีกครั้งหนึ่ง ทั้งนี้ก็เพื่อให้การทำงานหรือการใช้เว็บไซต์ต่างๆเป็นไปด้วยระเบียบเรียบ ร้อย ผมสร้างเว็บไซต์นี้มาได้ปีกว่า (วันเวลาไม่แน่นอน) โดยวัตถุประสงค์ก็เพื่อเป็นสถานที่พบปะสังสรรค์อ่าข่าด้วยกันที่กระจัด กระจายอยู่ต่างถิ่นต่างฐาน ในช่วงแรกก็ยอมรับว่าเว็บนี้ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครมาเป็นสมาชิกเว็บ ด้วยความพยายามที่ผมมี ผมก็พยายามบอกให้เพื่อนอาข่าที่รู้จักมาเป็นสมาชิกและบอกให้ดึงสมาชิกเข้ามา ร่วมด้วย อีกทั้งพยายามหาอีเมล์ของเพื่อนอาข่าจากเว็บไซต์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นจากมูลนิธิกระจกเงา จาก hi5 มาแอดไว้พูดคุยชักชวนเข้ามาเล่นเว็บคนอาข่านี้ ณ ปัจจุบันถึงว่า สำเร็จไหม [...]]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e0%b8%88%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b9%83%e0%b8%88%e0%b8%9c%e0%b8%b9%e0%b9%89%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b8%8d%e0%b9%88%e0%b8%9a%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%a7%e0%b9%87%e0%b8%9a%e0%b8%84%e0%b8%99%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%82%e0%b9%88%e0%b8%b2/</link>
			</item>
	<item>
		<title>คะจีราดะพ่อครูสอนรักตราบาปของคนอาข่าที่เขียนโดยปิยพงศ์</title>
		<description><![CDATA[หนุ่มสาวที่มีสิทธิ์จะไปเริงรักกันที่ลานกะลาล่าเซอได้นั้น จะต้องผ่านและมีความรู้ในเรื่องของเพศสัมพันธ์ ทั้งในภาคทฤษฎีและปฏิบัติ จากครูผู้ในเรื่องพรรค์นี้เสียก่อน ตำแหน่งคะจีราดะนี้ จะถูกคัดเลือกและแต่งตั้งจากบรรดาหัวหน้าครอบครัวทั้งหมดในหมู่บ้าน ลงมติเอกฉันท์ให้รับหน้าที่นี้ โดยจะคัดเอาชายกลางคน ที่สุขภาพสมบูรณ์แข็งแรง ความประพฤติเรียบร้อย คู่ครองหรือภรรยาตายจาก และเป็นผู้ที่ไม่มีบุตรธิดา วิธีการผูกมัดใจสามีและลงท้ายด้วยความรู้ในการเสพสม เป็นชายคนแรกของสาวแรกรุ่นทุกคนในหมู่บ้าน แต่เพื่อความไม่ประมาทพวกเขาก็มีกฏเกณฑ์เพื่อป้องปรามอาการใจแตกทั้งของพ่อครูและลูกศิษย์ คือ     คืนเดียวในป่าเท่านั้น สำหรับบทเรียนพิศดารบทนี้]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e0%b8%84%e0%b8%b0%e0%b8%88%e0%b8%b5%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%94%e0%b8%b0%e0%b8%9e%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b9%e0%b8%aa%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%95%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%9a%e0%b8%b2%e0%b8%9b%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%84%e0%b8%99%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%82%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%80%e0%b8%82%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%99%e0%b9%82%e0%b8%94%e0%b8%a2%e0%b8%9b%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%9e%e0%b8%87%e0%b8%a8%e0%b9%8c/</link>
			</item>
	<item>
		<title>ครั้งหนึ่ง……อยากถามพ่อ</title>
		<description><![CDATA[มีคำถามอยู่คำถามหนึ่ง ที่มักจะผุดขึ้นมาในสมองและตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดในใจเสมอ  คำถามนั้นคือ ความรักของพ่อเป็นยังไง ความสงสัยนี้ไม่เคยได้รับความเข้าใจที่ถูกต้องเลย แม้ตอนนี้ก็ยังไม่มั่นใจว่าเข้าใจหรือยัง บางครั้งฉันพยายามนึก คิด และจินตนาการด้วยตนเองว่า  ความรักของพ่ออาจเป็นแบบนี้ หรือต้องเป็นแบบนั้นเหมือนในหนังในละคร  จนบางครั้งช่างเจ็บใจเหลือเกินที่ไม่สามารถรู้และเข้าใจได้ว่า แท้ที่จริงแล้วมันเป็นยังไงและที่สำคัญคือ  อยากรู้ว่าพ่อรู้สึกกับเรายังไง หลายครั้งที่เห็นภาพพ่อแม่ลูกเดินหรืออยู่ด้วยกัน  มันมีความรู้สึกว่าภาพนี้มันช่างใจร้ายกับฉันเหลือเกิน  เหมือนมีมีดคมๆมากรีดหัวใจอย่างไม่ปราณี ฉันคิดอะไรไม่ออกนอกจากจะคิดแต่ว่า…เรามีพ่อหรือเปล่านะ  ความจริงฉันก็รู้ว่าฉันมีพ่อบังเกิดเกล้า แต่ในความหมายที่ฉันสงสัยนั้นคือ …เรียกว่าพ่อได้รึเปล่า…  เวลาใครถามหรือสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวก็มักจะถูกถามว่า…หนูมีพ่อมั้ย …คือ………คำถามนี้เป็นคำถามที่กวนใจและอึดอัดใจที่จะตอบมากๆ ตอนนั้น  ฉันไม่เข้าใจว่า  ็“พ่อ”  ต้องเป็นยังไง แล้วอย่างพ่อฉันเรียกว่าพ่อได้รึเปล่า  ด้วยความที่ไม่มั่นใจในคำตอบ  ฉันจึงมักจะตอบว่า เอ่อ….เอ่อ….หนูไม่มีพ่อค่ะ  จริงๆฉันก็อยากตอบว่ามีพ่อ แต่ฉันพูดไม่ออกว่าฉันมีพ่อ  บางทีฉันก็ตอบว่า …คือ….หนูไม่ได้อยู่กับพ่อค่ะ และไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับพ่อเลยค่ะ  เวลาใครคุยกับฉันและพูดถึงพ่อฉัน   ฉันมักจะบอกว่าไม่ใช่พ่อฉัน เพราะฉันไม่เคยยอมรับว่าเขาเป็นพ่อ  และฉันก็ไม่ได้เรียกเขาว่าพ่อต่อหน้าคนอื่นๆ  แต่ฉันจะเรียกชื่อเขาแทน  ตอนนั้น…ถ้าเป็นไปได้…ฉันขอเลือกที่จะไม่มีพ่อจริงๆเหมือนเด็กคนอื่นๆอีกหลายคน  มากว่าที่จะมีพ่อแต่เหมือนไม่มีพ่อ ฉันมักจะพูดว่า…ไม่มีพ่อดูแลเพราะเสียแล้ว ก็ยังน่าฟังน่ายอมรับได้ดีกว่าที่มีพ่อแต่เหมือนไม่มีพ่อ  เพราะมันไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอ้างให้ฟังดูดีได้เลย สงสัยใช่มั้ยค่ะ ว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมรับเขา  เพราะอะไร อย่างไร ทำไมฉันถึงคิดบ้าๆแบบนี้ได้  ฉันไม่ค่อยมีความทรงจำที่ดีๆกับพ่อสักเท่าไหร่  ก็เข้าใจว่าในสังคมและวัฒนาธรรมของอาข่านั้นมีช่องว่างระหว่างพ่อแม่ลูกมากและสงวนท่าทีในการแสดงออกถึงความรักความห่วงใยมาก  ซึ่งเป็นอะไรที่ยากมากที่จะเห็นสักครอบครัวที่มีความสนิทสนมใกล้ชิดกันและแสดงท่าทีกันอย่างเปิดเผย  ครอบครัวฉันก็เหมือนๆกับครอบครัวอื่นๆ  [...]]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b9%89%e0%b8%87%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b6%e0%b9%88%e0%b8%87%e2%80%a6%e2%80%a6%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%96%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%9e%e0%b9%88%e0%b8%ad/</link>
			</item>
	<item>
		<title>“วันหนึ่ง…หน้าประวัติศาสตร์อาข่าจะเป็นอย่างไร?”</title>
		<description><![CDATA[…เพราะสังคมที่หลายหลากทางวัฒนธรรม เพราะใจของแต่ละสังคมที่ไม่เหมือน ใช่ว่าอีกฝ่ายจะน้อมยอมรับอีกฝ่ายเสมอ แต่ก็ใช่ว่าทุกฝ่ายจะไม่ยอมรับเรา …วันนี้เราได้สู้ ทว่าต้องสู้อย่างสันติ เรียกร้องอย่างสันติ การชนะที่แท้จริง ไม่ใช่ให้สังคมยอมรับ หากแต่เราเองต้องเป็นมิตรกับอีกฝ่าย เห็นด้วยกับการที่พี่น้องอาข่าเราออกมาแสดงจุดยืน เพราะ ณ วันนี้ไม่ใช่อดีตที่เคยถูกอีกสังคมยัดเหยียดให้อีกต่อไป เพราะวันนี้เรามีหลายคนที่พร้อมเปล่งพลังเสียงไปพร้อมๆกัน อาจไม่ใช่หน้าที่โดยตรง ทว่าเป็นความรู้สึกจากจิตใต้สำนึกที่เราต้องร่วมด้วยช่วยกัน ณ วันหนึ่งสังคมที่เคยถูกตราหน้าโดยความต่างๆ อาจกลายเป็นแค่นิทานปรัมปราหรืออาจกลายเป็นประวัติศาสตร์ก็สุดแล้วแต่ ล้วนขึ้นอยู่กับเราทุกคน ณ วันนี้นี่เอง …แม้นสองมืออันน้อยนิด กระบอกเสียงจะแหบและเหือดหาย หรือกายจะดับเป็นธุลีผง หากได้ลงมือทำแล้ว ความสำเร็จไหนเลยจะอยู่ไกล… หากคิดย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่คนสังคมนอกเข้ามาในสังคมอาข่าใหม่ๆ หากลองตั้งสมมติฐานดู อาจเป็นไปได้ไหมระหว่างคนที่เข้ามาหาข้อมูลกับคนอาข่าเราเกิดสื่อสารกันที่ผิดพลาด อาจเป็นไปได้ไหมที่คนอาข่า(บางคน) ที่ไม่เข้าใจจริงๆบอกข้อมูลที่ผิด อาจเป็นไปได้ไหมที่สังคมภายนอกจงใจทำเพื่อการค้าอะไรบางอย่าง หรืออาจเป็นไปได้ไหมที่เราเคยเป็นอย่างที่เขาว่า และอาจเป็นไปได้ไหมที่ข้อมูลที่เราพูดถึงกันอยู่ เป็นแค่เรื่องที่ใครบางคนปลุกปั่นขึ้นมา… เพราะเราไม่สามารถหาคำตอบโดยการ คิดอย่างเดียวได้ ประวัติศาสตร์ การบันทึกต่างๆ ประเพณี วัฒนธรรม ต้องมีมูล ต้องมีหลักฐาน ทั้งนี้เพราะไม่มีข้อมูลใดได้บอกไว้ว่าสังคมอาข่ามีลานสาวกอดที่ชายหนุ่ม หญิงสาวมาเกี้ยวพาราสีกัน เพราะไม่มีข้อมูลไหนกล้ายืนยันว่าเป็นแบบนั้น เป็นแบบนี้ ครั้งถามเข้าจริงๆก็มักจะบอกว่า …เขาว่ากันอย่างนั้น เขาว่ากันอย่างนี้ หรือจะบอกว่า “ก็หลักฐานเขาเขียนไว้แบบนั้นอ่ะ” หากถามเข้าไปอีกว่า [...]]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e2%80%9c%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b6%e0%b9%88%e0%b8%87%e2%80%a6%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%9b%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%95%e0%b8%b4%e0%b8%a8%e0%b8%b2%e0%b8%aa%e0%b8%95%e0%b8%a3%e0%b9%8c%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%82%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%88%e0%b8%b0%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b9%87%e0%b8%99%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b9%84%e0%b8%a3%e2%80%9d/</link>
			</item>
	<item>
		<title>&#8220;คะจีมิดะ&#8221; ความจริง และแนวทางสู่กระบวนการเพื่อชาวอาข่า</title>
		<description><![CDATA[ข้อความที่จะได้อ่านต่อไปนี้เป็นส่วนหนึ่งของการแสดงความคิดเห็น และข้อเสนอแนะแนวทางจากผู้หลักผู้ใหญ่ และเยาวชนอาข่า โดยมีมาจาก forward mail ของพี่อาจู พร้อมด้วยการแสดงความเห็นและความในใจของสมาชิกเว็บคนอาข่า และขอเชิญทุกท่านร่วมเสนอสาเหตุของปัญหาและแนวทางออกเพื่อนำไปสู่กระบวนการการดำเนินการในเรื่องนี้ ทั้งนี้เพื่อสังคมอาข่าในวันนี้ และในอนาคตไปพร้อมๆกัน สืบเนื่องมาจากบทความ“คะจีมิดะ” ตราบาปที่ชาวอาข่าไม่ได้ก่อ 1.Forward mail from พี่อาจู ประธานชมรมไทยอาข่า ถึงพี่จุทามาศและพี่ปนัดดาที่นับถือ ผมจะต้องขอความร่วมมือจากท่านทั้งสองเป็นหลัก เพราะท่านทั้งสองถึงแม้ไม่ได้เป็นอาข่าแต่เข้าใจในบริบทของอาข่าดีกว่าคนอื่นๆ และเข้าใจสภาพสังคมของคนไทยดีกว่าพวกผม ผมจะเอาเรื่องราวที่ได้แลกเปลี่ยนทางจดหมายอีเล็คทรอนิกปรึกษากับคณะกรรมการชมรมไทยอาข่า ในวันที่ 20 ส.ค. ที่จะถึงนี้ครับ เชื่อมั่น อาจู &#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230; สวัสดีค่ะ อันที่จริงทำเป็นลายลักษณ์อักษรก็ดีเหมือนกัน ถึงทั้งระดับจังหวัด และระดับรัฐบาลหรือกระทรวงก็ได้นะคะ เขียนให้เห็นถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นจากหนังสือการ์ตูนดังกล่าวต่อชนชาติอ่าข่า ในขณะเดียวกัน กลุ่มเด็ก เยาวชน และพี่น้องอ่าข่าต้องได้เรียนรู้ถึงประเด็นวิพากษ์วิจารณ์นี้ด้วย พร้อมทั้งมีความสามารถในการแสดงความคิดเห็น และช่วยกันขยายความคิดด้วยนอกจากนี้ในกลุ่มพี่น้องต่างชนชาติ เช่น ชาติพันธุ์ไทย ชาติพันธุ์ลีซู ฯลฯ ก็ต้องได้รู้เรื่องราวเหล่านี้ด้วยเช่นกัน ข้อสำคัญต้องอธิบายได้ว่า มันส่งผลกระทบอย่างไรต่อชนชาติในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตข้อมูลต้องเพียงพอและหนักแน่นกว่าการใช้เพียงอารมณ์ความรู้สึกค่ะ การประชุมวันที่ 20 นี้ของคณะกรรมการจะมีประโยชน์มากค่ะ ถ้ากรรมการได้ระดมความคิดเห็นและเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรประกอบกับเอกสารอื่นๆ ด้วยศรัทธาและเชื่อมั่น [...]]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e0%b8%84%e0%b8%b0%e0%b8%88%e0%b8%b5%e0%b8%a1%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%b0-%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%88%e0%b8%a3%e0%b8%b4%e0%b8%87-%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b9%81%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%97%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b9%e0%b9%88%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%9a%e0%b8%a7%e0%b8%99%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%8a%e0%b8%b2%e0%b8%a7%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%82%e0%b9%88%e0%b8%b2/</link>
			</item>
	<item>
		<title>ชีวิตที่ไม่สมหวัง ตอน 10</title>
		<description><![CDATA[วันนั้นลูกก็โทรมาค่ะ แล้วก็บอกว่าแกอยู่ที่ไหน แต่แกบอกว่าจะกลับมาอีกไม่กี่วัน ฉันเข้าใจค่ะว่าลูกฉันคงเสียใจมาก ที่เจอแต่เรื่องแย่ๆ ตลอด  แต่ยังไงช่วงนั้นก็ใก้ลสอบพอดี แกก็ต้องกลับมาสอบอยู่ดี  แกเป็นเด็กที่ไม่ยอมทิ้งการเรียนง่ายหรอกค่ะ อะไรจะเกิดขึ้นก็ตามแต่แกต้องเรียน เออ&#8230;ลืมบอกไปค่ะว่าสามีถูกจับเข้าคุกแล้วตอนนั้น ลูกก็กลับมาอยู่บ้านเรียนจนจบม.3 แล้วแกก็ไปสอบที่โรงเรียนในตัวเมือง แกบอกว่าจะเรียนสายอาชีพ ฉันก็ให้แกไปติวสอบกับเพื่อนของแกที่ในเมืองในตัวจังหวัด จนกระทั่งลูกสาวก็สอบติดตามที่แกหวังไว้ อีกประมาณ 15 วันก็จะเปิดเรียนแล้ว ลูกสาวแกดีใจมากเลยนะค่ะ (ยิ้ม) แต่อย่างที่เขียนไว้ในชื่อเรื่องว่า “ชีวิตที่ไม่สมหวัง” จู่ๆ พ่อของแก ก็ออกมาจากคุก แล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะค่ะ พ่อของแกบอกว่า ไม่ต้องไปเรียน ถ้าอยากเรียนก็ให้ไปเรียนาระยะสั้นที่วิทยาลัยสารพัดช่างแห่งหนึ่งในประเทศไทย  แต่ลูกสาวไม่อยากไป ก็เกิดการทะเลาะเกิดขึ้นจนพ่อของแกลงไม้ลงมือตีลูกสาว และฉันผู้เป็นแม่เข้าไปห้ามก็โดนตีไปด้วย ครั้งนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นก็ถึงหูของคุณปู่ของลูกสาว ก็คือพ่อของสามีแหละค่ะ จนต้องมาช่วยแก้ปัญหาให้ คุณปู่ก็เลยเอาลูกสาวไปอยู่ด้วยที่บ้านใหญ่ แต่ฉันไม่อยากให้ไปค่ะ มันก็จริงอยู่ที่คุณปู่รักลูกสาวของฉัน แต่คุณย่าของเธอไม่รัก และอีกอย่างลูกๆ ของพี่ชายของสามีฉันก็เยอะมากเหมือนกัน แล้วลูกสาวฉันจะต้องไปอยู่ร่วมกันกับเด็กอื่น ถึงแม้ว่าปู่จะอยู่ด้วย แต่ก็อยู่ไม่ตลอด แต่มันก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว  ช่วงนั้นที่ฉันอยู่กับสามีและลูกสาวอีก 2 คน กัน ช่วงนั้นสามีฉันไม่ไปทำงานค่ะ มีตำรวจมาหาเขาตลอด แต่เขาบอกว่าเขาไม่อยากทำแล้ว อยากเลิก แต่อย่างที่เขาเคยพูดไว้ว่า [...]]]></description>
		<link>http://www.iamakha.com/%e0%b8%8a%e0%b8%b5%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%87-%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99-10/</link>
			</item>
</channel>
</rss>
