เหตุการณ์นี้เป็นภาพในความทรงจำแรกที่เกี่ยวกับพ่อ ที่ฉันจะนึกถึงก่อนเรื่องอื่นใดเสมอ   เพราะ…ฉันเข้าใจว่า เป็นครั้งแรกที่เห็นพ่อในวัยที่ฉันกำลังจำความได้แล้วก็ถูกตีทันทีในเวลานั้น

ด้วยความที่ยังเป็นเด็กเลยชอบเล่นชอบซนตามประสาเด็กๆ(เล่นทั้งวันจนค่ำเลย อิอิ)  มีวันหนึ่งฉันถือกุญแจบ้านติดไว้กับตัวโดยสวมไว้ที่คอ  วันนั้นฉันไปเล่นน้ำขณะที่กำลังดำนำอยู่สร้อยกุญแจก็หลุดออกไปจากคอ  ฉันเห็นมันตกลงไปใต้ก้นบึง(ฉับชอบลืมตาเวลาดำน้ำ) ด้วยน้ำหนักของมัน มันจึงตกลงไปไวมาก 

ฉันอยากตามไปจับสร้อยมันให้ได้เหลือเกิน  แต่ขนาดนั้นฉันก็เริ่มจะหมดลมหายใจแล้ว  ฉันเลยรีบขึ้นมาจากการดำน้ำ ระหว่างที่กำลังขึ้นมาสู่ผิวน้ำก็เกือบขาดใจตายเพราะเหลือลมหายใจเพียงน้อยนิด  ฉันพยายามจะดำน้ำหากุญแจให้ได้แต่ก็ไม่ได้ เพราะลึกมาก  ลมหายใจฉันไปไม่ถึง

ตอนนั้นฉันกลัวมากเพราะรู้ว่าต้องโดนแม่ตีแน่ๆ  ใครก็รู้ว่าน้ำพ่อฉันดุมาก  ส่วนแม่ก็เข้มงวดมาก  วันนั้นฉันลุกลนมากไม่รู้จะทำยังไงดี  ยิ่งใกล้เวลาเย็นที่แม่จะกลับมาจากการทำงานแล้วเข้าบ้านไม่ได้ แม่ต้องโมโหแน่ๆเลย(ณ เวลานั้นไม่ได้นึกถึงพ่อเลย เพราะไม่รู้ว่าพ่อได้อยู่บ้านรึเปล่าหรือฉันอาจจำไม่ได้)  วันนั้น….ก่อนที่แม่จะกลับมาถึง  ฉันถือจอบที่อยู่ข้างนอกบ้านทุบให้กุญแจหลุดออกจากประตู  แล้วก็จัดการทำงานบ้านและให้อาหารไก่เรียบร้อยแล้วก็หนีไปหลบอยู่ที่อื่น 

จากนั้นก็ไม่รู้แล้วว่าพอแม่กลับมาถึงเกิดอะไรขึ้นบ้าง  อาจจะตกใจและคิดว่าขโมยเข้าบ้านรึเปล่าไม่รู้  ฉันรออยู่จนค่ำที่ใต้ถุนบ้านของเพื่อนบ้านไม่กล้าเข้าบ้านเพราะกลัวแม่ดุและตี  จึงตั้งใจว่าจะรอให้ถึงเวลาเข้านอนแล้วจะรีบไปที่นอนโดยไม่ให้แม่เห็น 

แต่จู่ๆ พ่อก็เดินผ่านฉันไปเพื่อกลับบ้าน  ฉันยังไม่รู้ว่าใครมาเดินผ่าน แต่แล้วพ่อก็กลับมายืนอยู่ใกล้ฉัน แล้วชี้มือพูดว่า มาทำอารัยอยู่ตรงนี้  ทำไมดึกแล้วไม่กลับเข้าบ้าน(เพิ่งรู้ว่าเป็นพ่อ ก็ตอนนั้น) จากนั้นพูดอะไรต่อบ้างไม่รู้จำไม่ได้แล้ว  แต่ฉันกำลังสับสนอยู่ว่าพ่อมาเมื่อไหร่ มาอยู่ที่นี่ได้ไง หรือพ่อเพิ่งกลับมาบ้านตอนนี้  แล้วพ่อก็เดินเข้ามาพร้อมถอดรองเท้าแตะขาหนีบสีเขียวข้างขวา ฉันรู้แน่แล้วว่าจะถูกพ่อตีแต่ฉันก็ไม่กล้าวิ่งหนี 

 พ่อจับแขนฉันไว้แล้วตีก้นฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก  ตอนนั้นฉันไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอะไรเลย  ใจฉันนิ่งเฉยและเย็นชามาก ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้สะอื้น ไม่มีน้ำตาไหลแม้สักหยด(ทั้งที่ทีปกติแล้ว เป็นคนบ่อน้ำตาตื้น) แล้วพ่อก็ตีหนักขึ้นและถี่มากขึ้นอีก  ในขณะนั้นฉันก็คิดไปว่า  เพราะฉันไม่ร้องไห้เหรอพ่อถึงไม่หยุดตีสักที 

พ่อจะตีไปเรื่อยๆจนกว่าจะทำให้ฉันร้องไห้ให้ได้ใช่มั้ย  พอคิดอย่างนั้นฉันก็เกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว  แต่ก็คิดได้ว่าบ้านเราไม่ชอบให้ร้องไห้ ยิ่งร้องไห้ก็มีแต่จะยิ่งดุและตีหนักว่าเดิม(แบบว่า เคยโดนตีเพราะไม่หยุดร้องไห้ แล้วจะตีจนกว่าจะหยุดร้องไห้  คิดว่าคงโดนกันหลายคนอยู่แหละนะ อิอิ) 

วันนั้นฉันบอกกับตัวเองว่า  ต่อให้พ่อตีจนนั่งไม่ได้  ฉันก็จะไม่ร้องไห้เด็ดขาด  จากนั้นก็จำไม่ได้แล้วว่าพ่อเลิกตีเมื่อไหร่และทำยังไงต่อจากนั้น  แต่ในความทรงจำฉัน เห็นแต่ภาพที่พ่อตีๆๆอยู่เรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุดและในขณะที่พ่อตีฉันอยู่  ฉันเองก็ไม่ได้มองหน้าพ่อสักครั้งเลย 

สุดท้าย….เลยไม่มีใครได้รู้ว่าเรื่องมันสิ้นสุดยังไง เพราะสำหรับคืนนั้นฉันเองก็จำอะไรต่อจากนั้นไม่ได้อีกเหมือนกัน;-)  ^_^…