Khoer nar, aqyawvq tiqghaq taevq-aer caevghovq leivq-awr, ngaq-e miqzaq xirxaw mae laer noeq-awr lavq khaq caertav ni, irkanr-anr lavqjeiq bawbaw-aer jawr lei-eq mae.

Mqcivq zanrlei ngae aqyawvq miqzaq khaqhmr pi-awr ghovqlei taqgar mawr-eq mae. Khoer ngaejawr aq yawvq khaqdzeir zaq tsawqguv ir-awr ” aqjovr-aer janr-awr khaqhmr diqsaevq nya-eq lei” laer nar haq-eq mae. “Khaqhmr Aqma kawvqlar-e laer davlar gar, tseevqsiq dae-e laer bavqleivq-eq lavqngeq nae nar maer-anr biq zaw-awr xir-eqmae” laer aer naeq-eq mae.

Khoer nar khaqdzeir zaqghaq “aq circu, aq circu. Ngaq-e khaqdeir zaq nae khaqhmr bevsaev leivq-eq nga laer puzaq daezaq deq-anr bi gurgaq ir-eq mae.

Aqyawvq tiqghaq taevq-aer khawvq khaqhmr bev saevq nya ngalaer aer-awr, “aqbawr khaqhmr” laer myanr naeq-eq mae. Ar nan aryamq khoeryamq lavq khoer mirkhanq khoer khanq-eq landuq tiqduq-anr Eerzawr zaqrma tiqmawr dovlar-awr tiqnan tsawrhaq tiqghaq kawvqsaevq dzaqluvq-e mae. “Eerzawr zawr ma hemawr-anr diqsaevq nya-e ghaq-anr mirkhanq tiqpav bi uvlanr ma” laer sanqpaq dawqbivq taq-eq mae.

Garkawv khoer gar-anr yagaq-eq tsawrhaq dawq tawvluvq irhaw-eq mae. Aerkhawvq landuq khoerduq navqdee dee-e mir nae tiqghaq-iq maq urir peeq-a. Aqbawr khaqhmr khawvq tsawr myanr dov-e tsawrhaq tiqghaq pyevq-e mir nae guv-e khawvq, maqguv-e janrgevq nae, micaer tawvma xavq-awr, ganqbavq nae irhaw-eq mae.

Lanqduq dawqpae irkev ngae, Eerzawr zawr ma khoer mawr uqduq bavqdir taq-awr jawrgar hawguv-awr, nar khanpaw-aer tsawq khovq lavq ngae, karpyawr-anr ganq tanqtov-awr, landuq-anr ga anrghae-eq naeq-aer Eerzawr zawr ma khaqmae-anr ganqnae ga tsovsaevq-eq mae.

Khoer ngaejawr, mirkhanq zaqdeq dawq tawvluvq leeqgha lar-awr, “aqbawr khaqhmr-aq neema khaq-e tiq ghaq lawhawr ngar ” laer aer-awr, “aqbawr khaqhmr Eerzawr” laer sanqpaq nae tsawr myanr yawxeevq parka heeqnaer-awr mirkhanq khawvq, tiqpav parbi uvlanr-eq mae jeir.

Credit: Dawq Siq Paer Tanr

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีสองหนุ่มพี่น้อง ผู้พี่ชื่อหม้อหื่อ ผู้น้องชื่อ ม้อนยี้ ได้อาศัยกระท่อมหลังเก่าๆ หนังหนึ่ง โดยอยู่กับพ่อ ที่แก่ชรามากแล้ว และไม่สามารถดูแลตัวเองได้ ต้องมีคนคอยป้อนข้าวป้อนน้ำหรือแม้แต่การอุจจาระปัสสาวะต้องมีคนคอยทิ้งเป็น ประจำ สองพาน้อง ม้อหื่อ ม้อนยี้ ได้ทีการพูดคุยและตกลงกันว่าบิดาผู้ให้กำเนิดเราทั้งสอง ไม่ควรฆ่าพ่อตนเอง

แม้นรู้สึกว่าคอยดูแลพ่อตนเองไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ตามหามพ่อไปขายดีกว่าเพื่อจะได้เงินมาจุนเจือครอบครัวบ้างทั้งสองพี่น้อง จึงได้สร้างเปลเมื่อสร้างเสร็จแล้ว จึงได้นำพ่อใส่เปลและหามไปตามทางได้ระยะหนึ่งทั้งสองรู้สึกเหนื่อยและหิวน้ำ มากจึงได้วางพ่อลงที่โคนต้นไทรนั้นได้แลเห็น นกแซว หางยาวตัวหนึ่งกำลงป้อนอาหารให้ลุกๆ ในรังของมันบนต้นไม้และพ่อได้ชี้ไปที่นกกำลังป้อนอาหารให้ลูกๆ ในรังของมันและกล่าวว่า

“ลูกม้อหื่อ ม้อนยี้ เอ๋ย วันนี้พ่อแก่ชรา ดูแลตัวเองไม่ไหวและลูกก็ดูแลพ่อไม่ไหวแล้ว และกำลังจะหามพ่อไปขายให้ดูแม่นกที่กำลังป้อนอาหารให้ลูกมันเถิดมันต้องดูแล ลูกของมันเพียงไรกว่ามันจะโต”

หลังจากที่ได้ฟัง พ่อพูดเช่นนั้น ทั้งสองจึงคิดได้ว่าเมื่อเรายังเป็นเด็กเล็กพ่อคงประคบประหงมดูแลป้อนข้าว ป้อนน้ำให้เราเช่นนี้แน่ๆ จึงเกิดความสงสารพ่อขึ้นมาอย่างจับใจ และทั้งสองจึงตัดสินใจหามพ่อกลับบ้าน  หลังจากนั้น ทั้งสองก็ได้ดูแลพ่ออย่างดีโดยจัดหาข้าวปลาอาหาร และต้มน้ำอุ่นให้อาบ เช็ดถูตามตัว และให้อยู่กับที่ภายในบ้านโดยไม่ให้ออกบ้านไปไหน

อีกหลายปีต่อมา คุณพ่อได้พูดกับลูกทั้งสองว่า “ม้อหื่อ ม้อนยี้ พ่ออยากอาบน้ำที่แม่น้ำ เพราะรู้สึกว่าเล็บมันยาวอยากจะขัดเล็บด้วย”

สองพี่น้องได้หามคุณพ่อไปท่าน้ำตามคำขอ ปล่อยคุณพ่อไว้ตามลำพังแล้วกลับมาบ้านเพื่อทำธุระอื่นๆ ทั้งสองคาดว่า พ่อคงอาบน้ำเสร็จแล้ว ได้เดินทางไปที่ท่าน้ำอีกครั้งเพื่อหามพ่อกลับบ้าน

แต่ทั้งสองตกใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อคุณพ่อได้อันตรธานหายไปจากท่าน้ำแห่งนั้น หาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ ยังเศร้าโศกเสียใจแก่ทั้งสองเป็นอย่างมาก

ตอน ตีเหล็ก

สองพี่น้อง ม้อหื่อ ม้อนยี้ ได้ปรึกษาและลงความเห็นว่า

“พ่อของเราต้องโดนพญานาคที่อยู่ตามใต้ท้องแม่น้ำแห่งนี้จับตัวไปแน่ๆ”

“เราจะต้องตีดาบเพื่อสร้างเรือใช้ตามหาพ่อทั้งต้นน้ำและปลายน้ำ”

จึงเริ่มลงมือตีดาบที่ต้นน้ำของแม่น้ำแห่งนั้น และเมื่อทั้งสองได้ตีดาบล่วงมาหลายวัน เสียงตีดาบได้ยินถึงหูของราชาพญานาค ราชาพญานาคได้ส่งปูตัวหนึ่งมาส่งข่าวให้สองพี่น้องว่า ราชาพญานาคหนวกหูให้หยุดตีเหล็กเสีย

แต่ทั้งสองได้บอกแก่ปูว่าเราหลีกเลี่ยงไม่ได้เราต้องตีดาบยังไงเสียเราก็ หยุดไม่ได้หรอก เพราะเรามีเรื่องสำคัญต้องใช้ดาบ

ส่วนปูก็ทู่ซี้ขอร้องให้หยุด ทำให้ทั้งสองพี่น้องโมโหมากจึงใช้คีมคีบเหล็กหนีบที่คอปู ทำให้หัวปูขาด แล้วปล่อยให้ปูกลับลงใต้บาดาลอย่างทรมาน เพื่อรายงานให้ราชาพญานาคว่าการขอร้องไม่ได้ผล หนที่สอง ราชาพญานาคใช้ปลาหมอหัวแดงว่า ให้ผู้ที่ตีเหล็กหยุดการตีเหล็กเสีย เพราะราชาพญานาคหนวกหูมาก เมื่อปลาหมอหัวแดงบอกว่า “ให้ยุติการตีเหล็กเสีย เพราะราชาพญานาคหนวกหู ทนไม่ไหวแล้ว”

ส่วนสองพี่น้องไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง ใช้คีมร้อนๆ หนีบที่หัวปลาหมอ ทำให้ปลาหมอเปลี่ยนสีหัวสีแดงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเมื่อปล่อยปลาหมอจากคีม คีบเหล็ก ได้สั่งให้ปลาหมอไปแจ้งข่าวแก่ราชาพญานาคว่า ให้มาพบม้อหื่อ ม้อนยี้ด้วยตนเอง มิฉะนั้นจะได้เห็นดีกัน

ฝ่ายราชาพญานาคเมื่อได้ทราบข่าวจากปลาหมอหัวแดงว่าว่าหม้อหื่อ ม้อนยี้ จะไม่หยุดการตีดาบและยังเรียกตนขึ้นไปพบบนบกทำให้ราชาพญานาคโมโหมาก จึงโผล่ขึ้นมาบนบก ณ จุดที่ทั้งสองพี่น้องกำลังตีดาบอยู่ และตะโกนไล่ด้วยเสียงดัง

“รีบไปให้ไกลๆ หนวกหูรำคาญมาก พูดดีๆ ไม่ฟังจะให้ใช้ไม้แข้งหรือว่าไง”

ส่วนสองพี่น้องไม่สะทกสะท้านต่อการขับไล่ของราชาพญานาคแต่อย่างใด ทั้งยังใช้คีมคีบเหล็กหนีบไว้ที่หงอนราชาพญานาคไว้อย่างแรงและพูดว่า

“นี่แนะ!! ไปไกลๆ พ่อของข้า เจ้าก็ลักพาตัวไปบอกมานะเจ้าเอาพ่อของข้าไปซ่อนไว้ที่ไหน”

ฝ่ายพญานาคดิ้นสุดฤทธิ์เพื่อให้หลุดพ้นจากคีบเหล็กที่ร้อน ทั้งแสบเจ็บปวดยิ่งนัก แต่ในที่สุดก็อ่อนแรงและขอร้องกับทั้งสองว่า

“ปล่อยข้าเถิด ข้าไม่เห็นพ่อของเจ้าทั้งสอง ข้าไม่เห็นจริงๆหากเจ้าต้องการสิ่งของหรือเงินทองใดๆ ข้าจะให้เจ้าทั้งสองดังใจ”สองพี่น้องม้อหื่อ ม้อนยี้ ได้กับราชาพญานาคว่า

“ยังไงเราทั้งสองก็ต้องตีดาบเพื่อสร้างเรือไปตามหาพ่อของเรา”

ฝ่ายราชาพญานาคได้ขอร้องอีกครั้งว่า หากปล่อยเราเราจะให้เรือเงิน เรือทอง และดาบวิเศษ 1 เล่ม ทั้งสองจึงบอกให้ราชาพญานาคว่า

“จงรีบไปจัดการเอามาให้โดยเร็วมิฉะนั้นไม่มีทางหลีกเลี่ยงต้องตีดาบต่อไป”

ฝ่ายราชาพญานาคจึงใช้ทหารประจำตัวไปเอาเรือเงิน เรือทองและดาบวิเศษมาให้ทั้งสองพี่น้อง ทั้งสองจึงปล่อยราชาพญานาคจากคีมคีบเหล็กให้เป็นอิสระและกลับลงใต้พิภพ

ตอน ตามหาพ่อ

ม้อหื่อ ผู้พี่พายเรือทองตามหาพ่อทวนกระแสน้ำขึ้นไปทางหัวน้ำขึ้นไปทางหัวน้ำ ส่วนม้อนยี้ผู้น้องภายเรือเงินล่องลอนไปตามหาพ่อ 3 วัน 3 คืน หลังจากม้อนยี้ ล่องเรือมาไกลมากแล้วได้แลเห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่ง จึงได้ผูกเรือไว้ที่ฝั่งแล้วขึ้นหมู่บ้านแต่หมู่บ้านนี้ไม่มีผู้คนเลยสักคน ทุกอย่างดูเงียบเชียบ และเป็นที่ผิดสังเกตเป็นอย่างมาก ม้อนยี้ ได้เดินสำรวจดูบริเวณหมู่บ้านพลันคิดในใจว่ามันเกิออะไรขึ้นกับหมู่บ้านนี้ มันไม่ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ

เมื่อสำรวจอย่างละเอียด สายตาม้อนยี้และสะดุดกับรางอาหารหมูที่คว้ำไว้ข้างบ้านหลังหนึ่งที่มีบาง สิ่งโผล่ออกมาตรงรอยแตกของขอบรางอาหารหมู และรำพึงรำพันออกมาว่า

“ดูผิวเผินคล้ายๆเห็ดหูหนู ดูไปดูมาคล้ายๆหุคน” จึงเข้าไปใกล้และใช้มือหยิกดู ที่เลือดไหลออกมาซิบๆ ม้อนยี้ จึงพลิกรางของหมูนั้น โอ้ ภายในนั้นมีสาว 2 คน ได้ซ่อนตัวไว้นั่นเอง หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายหานจากการตกใจแล้ว ม้อนยี้ จึงเอ่ยถามขึ้นว่า

“คนในหมู่บ้านนี้หายไปไหนกันหมดหรือ”

“ โอ้ ในหมู่บ้านนี้ไม่มีผู้คนเหลืออยู่แล้ว โดนนางยักษ์จับกินหมดแล้ว ฉันทั้งสองจึงต้องหลบซ่อนตัวไว้ ไม่กล้าออกมากลัวนางยักษ์มาจับกินอีก”

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้อง ไม่ต้องกลัวนะ ไหนช่วยบอกข้าทีซิว่านางยักษ์มันออกมาเวลาไหน”

“ถ้าตากข้าวที่ลานบ้าน นกยักษ์จะมา ถ้าตำข้าว 3 ที ยามตะวันโพล้เพล้นางยักษ์จะออกมา”

ตอน ปราบนางยักษ์

เมื่อรู้ความจริงจากนางทั้งสอง ม้อนยี้ได้เตรียมธนูคันหนึ่งและตากข้าวที่ลานบ้าน เพื่อล่อให้นกยักษ์ออกมา และนกยักษ์ตัวนั้นออกมาจริงๆ ม้อนยี้ยิงนกยักษ์ ลูกศรทะลวงอก และนกยักษ์ตายกลางอากาศตกลงมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

อีก 1 วันต่อมา ช่วงตะวันกำลังลับขอบฟ้า ม้อนยี้เตรียมดาบวิเศษเหน็บไว้ในเอวแล้วหญิงทั้งสองไปตำข้าว 3 ทีเพื่อล่อนางยักษ์ให้ออกมา และนางยักษ์ตนนั้นก็ออกมาตามหาเสียงตำข้ามจริงๆ ทันใดนั้นนางยักษ์ได้เห็นร่างได้เห็นร่าง มอนยี้ ยืนอยู่จึงปรี่เข้ามา จะคว้าตัวให้ได้ พอยื่นมือเข้ามา ม้อนยี้ใช้ดาบวิเศษฟันฉับลงไปในวงแขนขวา เลือดพุ่งกระฉูด และแขนขวาขาดกระเด็นตกไปที่พื้น แต่นางยักษ์ ไม่ได้แสดงความเจ็บปวดแต่อย่างใด อีกทั้งยังเก็บแขนกลับคืนสู่เดิมก็จับร่าง ม้อนยี้อีก แต่ร่างม้อนยี้เล็กว่าว่องไวกว่า จึงหลบได้ดี และตอนนี้ ม้อนยี้ ใช้ดาบวิเศษฟันฉับที่ร่างของนางยักษ์ ร่างของนางยักษ์ขาดกระเด็นเป็น 2 ท่อนแต่มันก็ต่อร่างตนเองได้สำเร็จอีกครั้ง และนางยักษ์ตนนั้นก็ล่าถอยกลับภ้ำ เพราะคิดว่าคงทำอะไรม้อนยี้ตอนนี้ไม่ได้

ขณะเดียวกัน ม้อนยี้ แอบสะกดรอยตามนางยักษ์ไป และเมื่อถึงถ้ำอันเป็นที่อยู่อาศัยของมัน ม้อนยี้ แอบอยู่ที่ปากถ้ำ และได้ยินลูกๆนางเยักษ์ 2 ตนที่เฝ้ารออาหารคือเนื้อมนุษย์จากแม่พูดขึ้นว่า

“แม่จ๋ากลับมาแล้ว ดีใจจังเลย ได้เนื้อมนุษย์มาจากไหน”ลูกทั้งสองแย่งกันพูด

“โอย อย่าถามเนื้อมนุษย์เลยลูก แม่เอาตัวรอดกลับมาก็ได้บุญแล้ว มียอดมนุษย์มาจากไหนก็ไม่รู้ เก่งกาจมากมันฟันร้างแม่ขากกระเด็นไป 2-3 รอบแน่ะ เกือบตายแล้วจริงๆถ้าพ่อหนุ่มคนนั้นรู้จักเอาขี้หมู ขี้หมา ทาดาบก่อนจะฟันแม่ แม่ก็คงต่อร่างกายกลับไม่ได้แน่ๆ เลย เดี๋ยวแม่จะไปอีก จะจับกินให้ได้ ถ้าแม่ตายขึ้นมาอีกจริงๆ ละก็ ให้ลูกนำไม้เท้าชี้เป็นชี้ตาย ส่วนด้นปลายมนคือชี้เป็น จำไว้ให้ดีนะลูก”

เมื่อม้อนยี้ได้เย็นหมดแล้ว ม้อนยี้ก็รีบกลับมาที่หมู่บ้านและเอาขี้หมู ขี้หมามาทาที่ดาบแล้วตำข้า 3 ที นางยักษ์ก็ปรากฎร่างอีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ม้อนยี้ฆ่านางยักษ์ได้สำเร็จ เพราะทาขี้หมูขี้หมาที่ดาบ ทำให้นางยักษ์ไม่สามารถต่อคืนร่างได้อีก ม้อนยี้จึงไปที่ถ้ำอีกครั้งหนึ่ง เพื่อเอาไม้เท้าชี้เป็นชี้ตาย พอไปถึงถ้ำ ม้อนยี้จัดการฆ่าลูกยักษ์ทั้งสองตน แล้วเอาไม้ชี้เป็นชี้ตายกลับมา

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านได้รวบรวมและค้นหากระดูกของชาวบ้าน ที่นางยักษ์ได้ฆ่าไปทั้งหมดและใช้ไม้เท้าวิเศษคืนชีพแล้วคนทั้งหมู่บ้าน

หลังจากให้คนตายทั้งหมดฟื้นคืนชีพแล้ว ม้อนยี้ได้ร่วมกันซ่อมแซมและปรับปรุงอาคารบ้านเรือน และพัฒนาหมู่บ้านหลายอย่าง แล้วเดินทางตามหาพ่อต่อไปในแดนอื่น

เมื่อออกเดินทางได้ 5 วัน ใกล้กับอีกหมู่บ้านหนึ่งเห็นผู้หญิงจำนวนมากเข้าแถวรอตักน้ำที่ลำห้วย ม้อนยี้ แปลกใจจึงได้เอ่ยถามหญิงเหล่านั้นว่า

“ทำไมต้องตักน้ำมามากมายขนาดนี้จะมีงานเลี้ยงใหญ่อะไรหรือ”

“พวกเรามาตักน้าที่นี้เพื่อจะนำน้ำเหล่านี้ไปใช้ในงานศพลูกสาวพระราชา”

“อ๋อ ลูกสาวพระราชาเสียชีวิตนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้น ข้ามีไม้เท้าวิเศษที่ชี้เป็นชี้ตายได้ พวกเจ้าช่วยไปบอกพระราชาเถอะว่า

ข้าจะทำให้ลูกสาวพระราชาฟื้น” หญิงเหล่านี้รีบไปทูลกับพระราชาว่า

“วันนี้มีชายคนหนึ่งผ่านมาที่ที่เราตักน้ำและบอกว่าจะทำให้ลุกสาวฟื้นได้”

พระราชามีความตื่นเต้น และดีใจเป้นอย่างมากพร้อมกับสั่งว่า

“ให้ทหารรีบไปเชิญท่านผู้นั้นมาโดยเร็วข้าจะได้เห็น ลูกสาวฟื้น”

ทหารได้รีบเดินทางไปหา ม้อนยี้ ตามคำสั่งและกล่าวเชิญ แต่ ม้อนยี้ ได้บอกกับทหารว่า

“จะให้เข้าไปทำให้ลูกสาวของพระราชาฟื้นอย่างง่ายดายดูจะไม่ค่อนสมเกียรตินัก อย่างน้อยข้าก็ควรต้องได้รับเชิญอย่างเป็นทางการ ข้าจึงจะยอมไปตามคำเชิญได้”

“ท่านจงกลับไปทารายงานให้พระราชาทราบเถิดว่า ให้สร้างรั้วจากเสาต้นกล้วย ให้ปูผ้าขาวตามทาง

ที่ข้าจะเดินจากนี่ถึงวังของพระราชาเถิด แล้วข้าจะไปตามคำเชิญ”

หลังจากนั้นทหารผู้นั้นได้กลับไปรายงานตามที่ ม้อนยี้บอกพระราชาก็ตกลง เพราะไม่เหลือบ่ากว่าแรง และอยากให้ลูกสาวฟื้นโดยเร็วที่สุด

พระราชาจึงได้เกณฑ์ชาวบ้านช่วยกันสร้างรั้วจากเสากล้วยและทอผ้าขาวแล้วปูถึง ที่อยู่ของ ม้อนยี้ ม้อนยี้ จึงได้มาตามคำเชิญ

เมื่อ ม้อนยี้ มาถึง ศพของลูกสาวได้บรรจุอยู่ใน โลงและวางไว้ข้างประตูใหญ่เรียวร้อยแล้ว พระราชาได้เอ่ยถาม ม้อนยี่ว่า

“เจ้าสามารถทำให้ลูกสาวข้าฟื้นขึ้นมาได้จริงหรือ”

ม้อนยี้ ไม่ได้ตอบ “ให้ทุกคนออกไปภายนอกก่อน” หลังจากนั้น ม้อนยี้ ใช้ไม้เท่าวิเศษด้านมน ชี้ไปที่ร่างนั้นและออกคำสั่งว่า “เจ้าจงฟื้นเถิด” ลูกสาวของพระราชาก็ได้ฟื้นคืนชีพด้วยตนเอง

เมื่อทุกคนเข้ามาภายใน และได้เห็นลูกสาวพระราชาฟื้นคืนชีพ ต่างแสดงความดีอกดีใจเป้นอย่างมาก ส่วนพระราชาทรงปิติตื้นตันใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นลูกสาวตนตนฟื้น จึงวิ่งเข้าสวมกอดลูกสาว และรำพันออกมาว่า

“ฟื้นแล้วจริงๆ ลูกรักของพ่อ”

เมื่อพระราชาผละจากนาง หันมาทาง ม้อนยี้ และกล่าวว่า

“ขอบใจมาก เจ้าต้องการเงินทอง เพชรนิลจินดาเท่าใดจงบอกข้ามาเถิด ข้ายินดีให้เจ้าทั้งหมด”

“การรับของตอบแทน จากการใช้ไม้เท้าวิเศษชุบชีวิตคนนั้น ข้าพเจ้าต้องถามเทพเจ้าประจำกายข้าก่อน จะเอาของอบแทนตามอำเภอใจมิได้”

ม้อนยี้ ขอตัวออกไปภายนอก เพื่อถามเทพเจ้าตามลำพัง สักครู่กลับเข้ามาและบอกับทุกคนว่า “เทพเจ้าของข้าพเจ้าอนุญาตให้เข้ารับข้าตอบแทน คือ ไก่ตัวผู้ 1 ตัว ขิง 1 แง่งเท่านั้นส่วนเงินทอง เพชรนิลจิลดาข้าพเจ้ารับไม่ได้”

พระราชาจึงได้ให้ไก่ 1 ตัว และขิง 1 แง่ง ม้อนยี้อุ้มไก่ และบอกกับทุกคนว่า

“ถ้าไก่ตัวนี้ขันที่ไหนเทพเจ้าของข้าให้ข้าลงหลักปลักฐานที่นั่น”และอำลาทุก คนแล้วเดินทางต่อไป

credit : http://student.nu.ac.th